Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιήματα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 8 Απριλίου 2019

Οποία ματαιοδοξία...


Γιατί να έχω μια ζωή
και να μ' αρέσουν τόσα;
Τόσες ζωές να θέλω να γνωρίσω
Να τις κάμω
Να τις νιώσω
Μα, να κινδυνεύω όμως τόσο να μη ζήσω ούτε μία;
Καμία;
Λάθος!
Κάτι θα είναι και αυτή
Η άγνωστη
Η ξένη
Μα δεν θα έχω υποδυθεί
Την τάδε
Τον αυτό
Τον παρά άλλο ρόλο
Ενδύματα κοινωνικά δεν θα προλάβαινα καν δα
Γιατί ο χρόνος δεν μου είναι αρκετός
Μα τι αρρώστια κι αυτή;
Τόσα να μου αρέσουν
Και να μη μπορώ
Σ' ένα ν' αφοσιωθώ
τα μούτρα μου να φάω
Με πάθος μέσα να ριχτω
Και με μανία να καω και ίσως να διαπρεψω
Να το εκτιναξω σε επίπεδα τρέλα
Ν' αγγίξω το αριστούργημα!
Μα πώς;
Που όσο γράφω την ταχύτητα στα δάχτυλα μου χάνω
Και πολεμούν να παίξουνε τις μελωδίες σουρνοντας
Σαν τη σκέψη ν' αποδώσουν
Που τώρα ρέει πιότερη
Στην ταστιέρα χάνονται
Κι η μουσική αργότερη
Φαντάζει δυσκολότερη...
Και όταν ξανά το θέατρο θα πιάσω από την άλλη
Να δεις που η μουσική μου χάνει πάλι
Και η σκέψη η ποιητική εξασθενεί θαμπάζοντας
Και η φωνή κομπαζοντας
τις νότες δεν τις πιάνει...
Και τότε θα ρθει η στιγμή
που τη ζωή ενός μέθυσου θα εύχομαι να ζήσω
Και να μην έχω καν παιδια
Αγάπη - οικογένεια
Και έτσι να μπορούσα απλά
Να αυτοκαταστρεφομουνα
Στης ταβέρνας τη γωνιά
Μ ένα τετράδιο αγκαλιά
Να πίνω και να γράφω
Καμιά απολογία - ενοχή καμιά
Να σας φτύνω κατάμουτρα
Όλη την κοινωνία
Για την ανυπαρξία σας
Για την υποκρισία σας
Για την υπέρτατη ξεφτίλα σας: την δουλοπρέπεια σας
Και να γινομουν τόσο λιώμα
Ώστε να ξερναγα παντού
Εκεί που όλοι σας στα τέσσερα
Γλύφετε του αφέντη σας
τα εμετα παπούτσια...
Μα ούτε αυτά είν' αρκετά κι ύστερα να πεθάνω
Θέλω να ζήσω ειρηνικά με μια γυναίκα που αγαπώ
Μαζί και τα παιδιά μας
Μου αρέσει η γαλήνη και η φύση
Μου αρέσει η μεγαλούπολη και η απόλυτη καταστροφή
Αποστρεφομαι τη βία
Ερωτοτροπω με τη βία
Άλλωστε τι θα 'τανε η ερμη η ειρήνη
Αν δεν είχε βράσει του πολέμου το καμίνι;
Και είναι μόνο η ζωή μου τόσες αντιθέσεις
Πόσοι ρόλοι που πολύ θα ήθελα να παίξω
Σαν τρελός
Πόσες ζωές που ποθώ να ενδυθώ:
Ψαράς σε ακριτικό νησί, εξερευνητής επιστήμονας στη NASA, μουσικός, περιπτεράς, ανθρωπολόγος, βιολόγος, γεωλόγος, κοινωνιολόγος, αρχαιολόγος, ποιητής, λογοτέχνης, θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος, γελοιογράφος, σκηνοθέτης, ηθοποιός, θυρωρός στην Κυψέλη της δεκαετίας του 60', ιδιοκτήτης μπουάτ με μουσική και θεατρική σκηνή, ρεμπέτης συνθέτης του 40' και αντάρτης του ΕΛΑΣ. Να ζούσα μια ζωή χωρίς ναρκωτικά και ουσίες γενικότερα. Ή να ζούσα μια ζωή τίγκα στη ντρογκα και τις σαρκικές απολαύσεις. Να γυρνούσα τον κόσμο σε ένα τροχόσπιτο και τρελή παρέα κάνοντας ληστείες. Να ανακάλυπτα το φάρμακο για όλους τους εθισμούς. Να ζούσα σαν Ινδιάνος στο Περού, φτιάχνοντας φλογέρες από μπαμπού και μασώντας φύλλα κόκας...
Να έκανα μια ήρεμη οικογενειακή ζωή ως πάστορας στην Καλιφόρνια, ως άστεγος στις Ινδίες. Να γινόμουν ροκ σταρ σε όλον τον πλανήτη και ξαφνικά να το γύριζα στο στίχο καλώντας τους νέους σε ένοπλο αγώνα.
Και μια ζωή για να ζούσα ήρεμα με τους φίλους μου και μια τεράστια οικογένεια σε μια κοινότητα στην φύση.ασχολούμενος με την καλλιέργεια της γης μας, τα ζώαμ την ψυχική και σωματική μας υγεία, τις σχέσεις μας με τους εαυτούς μας και τους άλλου; και όλα αυτά με μια υπέρτατη αξία, έναν σκοπό, την μουσική αλλά και την ψυχαγωγία γενικότερα - καλλιέργεια γενικότερα!
Ε, να μην ζούσα και μια ζωή ως πάμπλουτος κληρονόμος κάποιου Κροίσου επιχειρηματία και τραπεζίτη, δημιουργώντας έναν επίγειο παράδεισο, αυτόνομο ενεργειακά, σε κάποιο τροπικό μέρος του πλανήτη, με καταπληκτικά - έυφορα δάση και παραλίες, χωρίς χειμώνα, όπου εκεί θα μπορούσαν να ζήσουν δωρεάν, χωρίς χρήματα μακρυά από την λογική του κέρδους και τον ανταγωνισμό, ειρηνικά, Άνθρωποι από όλο τον πλανήτη απροστάτευτοι, όπου δεν βρίσκονται κάτω από την σκέπη καμίας θρησκείας, επίσης αντιτίθενται στον τρόπο ζωής της κατανάλωσης και της σκλαβιάς που προτίνει η καπιταλιστική βαρβαρότητα και που είναι στην ουσία αποκλεισμένοι και κυνηγημένοι από ανατολή ως δύση, για τις ελεύθερες πεποιθήσεις τους και την άρνησή τους να ενταχθούν σε κάθε υπάρχον σύστημα ή ακόμα και υποκουλτούρα, αφού στην ουσία είναι και αυτές παράγωγα του πρώτου (δηλαδή του συστήματος). Θα έκανα σκοπό της ζωής μου λοιπόν να δημιουργούσα μια νησίδα ελευθερίας σε αυτόν τον καταπιεσμένο και δυστυχισμένο κόσμο μας, ο οποίος κυβερνάται εκβιαστικά και εγκληματικά από μαφιόζους, από άκρη σε άκρη του πλανήτη, που σκοπό τους έχουν να μας σκλαβώσουν ολοκληρωτικά, να μας ταπεινώσουν και να μας ξεφτιλίσουν για να μπορούν μέσα από την παγκόσμια απολυταρχία όπου θα μας έχουν επιβάλει, να παίζουν ανενόχλητοι και απερίσπαστα από τις κραυγές των ποντικομαζών, την αγαπημένη τους Μονόπολη.
Adult Games XXX
Y.Γ
Πάντως τελικά και δυστυχώς και απ ότι δείχνουν τα πράματα, το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα γίνω βοσκός...
παίζοντας τη φλογέρα μου
Άγια να λάμψει η μέρα μου...



...
Το όνομα της φωτογραφίας "άγρια παπαρούνα", την τράβηξα πριν από μερικές μέρες στον Άσσο.

Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2016

Ο Χρόνος έπεσε


Ο Χρόνος έπεσε
Παντού
Αφήνοντας ένα μαύρο σύννεφο επάνω μας
Και μας έκανε κατάμαυρους 
Και κατάκοπους 
Άπαντες
Ανυποψίαστους κακοποιούς
Στην ουσία εν αγνοία μας
Ενισχύοντας την κρυφή μας επιθυμία για τον θάνατό του
Υποσυνείδητα

Ο Χρόνος σκόνταψε
Και η γη τραντάχτηκε
Μαζί της και το σύννεφο
Που ανακατεύτηκε παντού
Προσβάλλοντας και τις πιο απόμακρες και σκοτεινές γωνιές
Ολόγυρα και βαθειά μέσα
Στους ανθρώπους
Στα ζώα
Ακόμα και στα άψυχα αντικείμενα
Που ξαφνικά απέκτησαν συνείδηση
Και ενώθηκαν με τις σκέψεις των ανθρώπων
Δημιουργώντας μία - κάποιου είδους - συλλογική αντίληψη
Πραγματικότητα
Αλλά κάτω από το νόμο του ανθρώπου και της φύσης
Ακόμη και των αψύχων συνειδήσεως
Και όχι του εχθρού των
Του Χρόνου

Και ο Χρόνος εσταμάτησε
Με τη βοήθεια όλων των παλαβών και λογικών που πίστεψαν στο θαύμα
Που έθρεψαν το θαύμα
Ενέπνευσαν το θαύμα
Και εργάστηκαν σκληρά για το θαύμα
Γιατί θαύμα από μόνο του δεν γίνεται
Και επικράτησε για λίγο η γαλήνη
Αυτή που μοιάζει αιώνια
Η γαλήνη

Μα ο Χρόνος σηκώθηκε και πάλι
Και ετούτη τη φορά θα ήθελε να τρέξει
Σέρνει μαζί του τους δειλούς
Που στο θαύμα δεν είχανε πιστέψει
Και θέλουνε τον κόσμο να τελειώσει
Γιατί χαρά δεν είχανε καμιά
Μόνο ρουτίνα και σκλαβιά
Και στο βάθος σιγουριά
Ασφάλεια και “λεβεντιά”
Κρυφά να ακονίζουν τα μαχαίρια
Να σε χτυπούν πισώπλατα
Όταν θελήσει ο Χρόνος
Μόνος
Ένας τρισάθλιος κλώνος
Κάποιας βλαβερής πραγματικότητας
Φθηνός απατεώνας
Εκτός τόπου και χρόνου
Και πραγμάτων
Και ζώων
Και ανθρώπων
Και ου το καθεξής
Μέχρι για πάντα να τελειώσουμε
Και όχι ο αληθινός
Ο τρυγητής ο Χρόνος

Και αυτός
Παρατηρώντας μας
Να παραμένει όρθιος
Για πάντα μόνος
Αγέραστος
Ο Χρόνος
Ενώ εμείς ελπίσαμε
Σε κάποιαν ανοησία
Σιωπηλός
Να συνεχίζει αδιάκοπα
Και να γυρνά γρανάζια
Απ΄ το λίπος λαδωμένα
Απ΄ τις γδαρμένες σάρκες μας
Τη μαύρη την απελπισία μας
Και το στανιό μας μέσα
Που θα πεθάνουμε άδικα
Πριν να σωθεί ο Χρόνος μας
Που δεν θα δώσει ρέστα
Ως τη σιωπή του σύμπαντος
Κι ακόμα παραπέρα
Μέχρι να σβήσει η μέρα
Ώσπου να σβήσει η νύχτα
Και να γίνουν όλα μια τελεία
Μέσα σε κοιλιά εντόμου
Που έξω από το Χρόνο ταξιδεύει
Για παράλληλα σύμπαντα

Λειψία, 22 Νοέμβρη 2016

Τη φωτογραφία την ψάρεψα από C. Nzingha Smit



Πέμπτη 1 Δεκεμβρίου 2016

Αναβολή – μεταβολή


Ζούμε σε έναν όμορφο κόσμο, αγγελικά πλασμένο
Αλλά το ερώτημα είναι:
Ζούμε;
Τι;
Ούτε αυτό είναι το ερώτημα;
Πως ζούμε;
Δεν ζούμε;
Ή μήπως δεν είναι έτσι ο κόσμος μας τελικά;
Πως είναι;
Σκατά;
Οκ... σκατά
Και τι σκατά κάνουμε εδώ πέρα δηλαδή;

Αν κατάλαβα καλά – καλά κατάλαβα
Θα πρέπει να τους πάρουμε με τις πέτρες
Να τα κάνουμε όλα λίμπα
Να κλάψουνε μανούλες
Να μη μείνει ρουθούνι
Να τα καταστρέψουμε όλα
Τα αεροδρόμια
Τις πολυεθνικές
Το επαγγελματικό πρωτάθλημα
Τις τράπεζες
Τον Άριο Πάγο
Τα μπατσάδικα
Το κοινοβούλιο
Τις τηλεοράσεις
Τα φαστφουντάδικα
Τις πολυτελείς νεκροφόρες τους
Τα είδη υγιεινής
Τους μισθωμένους παπάδες
Τα κομματικά τους σούργελα
Τα σκυλάδικα
Τα πλοία του πολεμικού ναυτικού
Και όλες τις καντίνες που έχουν ολόγυρα μαζευτεί και πουλάνε σουβλάκια
Και ακόμα περισσότερα
Να τα κάνουμε όλα σιάδι
Και ένα αποστομωτικό “ΝΙΚΗΣΑΜΕ” να πλανιέται στον πλανήτη
Παντού
ΝΙΚΗΣΑΜΕ!

Αλλά τη στιγμή αυτή διαδέχεται ο κύριος σπαστικός και με μια φράση κλειδί σπάει τη σιωπή, την τσακίζει, την κάνει κομμάτια, μαζί της και τα όμορφα τεντωμένα νεύρα μας:
“Πίτσες μπλε”, αναφωνεί και το κοινό παγώνει.
“Θα ρισκάρεις ακόμα και αυτά τα λίγα που έχεις
Το ένα πιάτο φαγητό
Το σχολείο των παιδιών σου
Τη σειρά σου
Το νοίκι να το πληρώνεις με τα χίλια ζόρια
Με το στανιό τις ρυθμίσεις στην τράπεζα και το δημόσιο
Ασφάλεια, να 'χαν κι άλλοι
Οι ΔΕΚΟ
Τα λεφτά;
Πάρε κι απ' αυτά
Να ΠΕΝΤΕ
Μες τα μούτρα
Ποτέ δεν θα 'ναι αρκετά
Αγκινάρες με κουκιά
Χάνα μουτ με κέπα
Καριέρα να κάνεις”

Ο ένας φώναξε
Και ύστερα όλοι τους
“Άρον – άρον κρεμάστε τον κύριο Σπαστικό”
Κάτι θα είναι κι αυτό
Έστω και μίαν αρχή
Για τα υπόλοιπα επιφυλασσόμαστε
Ας ξεκινήσουμε από δαύτον
Και έχει ο καιρός γυρίσματα
Θα ωριμάσουν οι συνθήκες
Και τότε
Θα προχωρήσουμε και στα επόμενα
Και που θα πάει
Κάποια μέρα θα νικήσουμε...
Φάτε τον κύριο Σπαστικό
Ας ξεκινήσουμε από αυτό
“ΘΑΝΑΤΟ στον Σπαστικό”

Μετά επικράτησε ηρεμία για λίγο καιρό
Μέχρι να χωνέψουμε το αίμα δηλαδή

Καληνύχτα




Δ.Β

Τετάρτη 6 Απριλίου 2016

Υποχώρηση



Δεν θέλει αυτός ο άνθρωπος ν' ακούσει την αλήθεια
Κι ας σήκωσε το κεφάλι
Να κοιτάξει τον ουρανό
Σαν οι τρελοί το σήκωσαν
Οι άλλοι οι υπόλοιποι
Απλά κοιτούσαν το δάχτυλο
Κι ακόμα δάχτυλα κοιτούν
Και παίρνουν κατευθύνσεις
Γιατί για να σκεφτείς χρειάζεσαι κόπο
Και οι σκέψεις φέρνουν τρόμο
Σ' αφήνουνε μετέωρο
Σε κάποια αβεβαιότητα
Και νιώθεις την ανάγκη
Στη σπηλιά να μπεις
Να χωθείς
Στην κοιλιά της μάνας σου
Για να σωθείς












artwork by Gabriela Gasparini (Brasil)


...

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016

Επιστράτευση



Όλα αυτά φαίνονταν δύσκολα εν προκειμένω
Και ας ήταν μόνο χάδι στο νερό 
Κοιτούσαν το βάθος 
Και όλοι μαζί αναστενάζαμε 
Ενώ το υποκείμενο δεν αντελήφθη σχεδόν τίποτα
...
Στην πραγματικότητα είχαμε κάνει όλοι λάθος
Αλλά το αεράκι δροσερό
Μας κρατούσε στις θέσεις μας
Ενώ αποχαιρετούσαμε τους φαντάρους στα τρένα
Ακούγαμε κρυφά
Κουρτ Βάιλ στα ραδιόφωνα
...
Δεν θα τους βλέπαμε ποτέ ξανά
Και γύρισα πάλι πίσω
Εκεί
...
Η Θάλασσα της Αττικής
Άναψε την μελωδία της λύρας
Τα πάντα κάηκαν στο φως
Και μετά αυτοκτόνησα
...
Έπρεπε να γυρίσω πάλι πίσω στα σκατά





...

Γιατί έτσι



Γιατί έτσι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι
Τους βλέπεις
Έχουν ανάγκη 
Τους βοηθάς
Έστω και χωρίς να στο ζητήσουν 
Μόνο και μόνο επειδή βλέπεις
Στην αρχή χαίρονται και σου χαμογελούν
Αλλά μετά σε προδίδουν
Τον εαυτό τους κοιτάνε
Αλλά δεν βλέπουν
Κι εσύ
Μετά πρέπει να συνεχίσεις να είσαι άνθρωπος
Δεν πρέπει να κάνεις πίσω
Άστους να πάνε
Συνέχισε να υπάρχεις

Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2015

Ξανά και ξανά...



Να γεννηθώ ξανά
Να γεννηθείς ξανά
Να βρεθούμε ξανά
Το πρώτο βήμα έγινε
Ο θάνατος
Επιστροφή εκεί απ όπου όλα ξεκίνησαν
Πριν από τη ζωή και μετά
Ο θάνατος
Αυτό το απέραντο Χάος
Που από μέσα του ξεπετιούνται ασήμαντες ζωές
Σαν και τις δικές μας
Κάθε τόσο να λάμπουν
Και κάθε τόσο θαμπές
Στο σκοτάδι βυθισμένες, τον περισσότερο καιρό
Κάνουν τον κύκλο τους και επιστρέφουν πάντα εκεί
Εκεί που δεν έχουν τίποτα
Με τις τσέπες αδειανές
Εκεί που δεν υπάρχει τίποτα
Αλλά μπορείς να βρεις τα πάντα
Γιατί εκεί τα πάντα ανήκουν
Τα πάντα
Σε έναν αιώνιο τοκετό
Σε αυτόν που η γέννα δεν είναι μονόδρομος
Και πάντα θέλουμε να επιστρέφουμε
Στην κοιλιά της μάνας μας
Και κύκλους κάνουμε
Στο απέραντο Χάος
Που από το χέρι μας κρατάει στοργικά
Μάνα και πατέρας μαζί
Από τα πρώτα βήματα
Ως τα στερνά τρικλίσματα
Και είναι πάντα εκεί
Και είμαστε κομμάτι του
Αιώνια αναπόσπαστο
Οι κόρες και οι γιοί του
Πατέρας, μάνα κι αδερφός
Αυτό, αυτή, αυτός
Κι εμείς
Τα πιο λαμπρά αστέρια του
Αυτές τις λίγες στιγμές τις ζωής μας
Που θυμίζουν έκρηξη

..





Το artwork είναι του Αλέξη Βασιλικού


...

Άστο...








Και είναι στιγμές που νομίζεις ότι μπορείς να σηκωθείς και δε μπορείς
Όχι ποιητικά - μεταφορικά
Εντελώς πρακτικά
Να σηκωθείς από την καρέκλα για παράδειγμα
Μα δε μπορείς
Ρε δε μπορείς λέμε, που δε μπορείς
Με τίποτα
Που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω
Μα πιο κάτω να μην γίνεται
Με την καμία
Και δεν έχεις πιει
Και άρρωστος δεν είσαι
Ούτε και κουρασμένος
Ούτε κοψομεσιασμένος
Ούτε κομμένος και ραμμένος
Ούτε ψυχικά καταρρακωμένος
Ούτε καν βλαμμένος
Απλά είσαι Εσύ
Όχι αυτό που νομίζεις ότι είσαι
Το πραγματικό Εσύ
Το αληθινό
Αυτό το Εσύ που ακόμα κι Εσύ το έχεις ξεχάσει
Το έχεις μπερδέψει μέσα σου, στο κεφάλι σου
Το έχεις παρανοήσει κατά την διαδικασία με την οποία προσπαθείς να το ανακατασκευάσεις
Να το παραποιήσεις
Να το μεταποιήσεις
Και να το παρουσιάσεις ως κάτι άλλο
Ως κάτι που δεν είναι
Γιατί δεν σου αρέσει όπως είναι
Σε χαλάει καθώς έχει
Και εκεί ενδιάμεσα κάπου χάνεσαι
Ανάμεσα στο πραγματικό Εσύ και στο άλλο που θα ήθελες να ήτανε Εσύ
Αλλά δεν είναι
Και προσπαθείς να το σουλουπώσεις κάπως
Επισκευές
Μερεμέτια
Πασαλείμματα
Μεταμφιέσεις
Και κάπου εκεί στην πορεία του τούτου για να γίνει άλλου
Έχεις ξεχάσει πως ήτανε το αρχικό
Το πραγματικό Εσύ
Αλλά το πιο θλιβερό είναι
Ότι έχεις ξεχάσει και κατά που θα ήθελες να το παρκάρεις ως άλλο
Και πως θα ήθελες να είναι
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι δε μπορείς να σηκωθείς
Ότι ούτε καν μπορείς να κουνηθείς
Μα ούτε και θυμάσαι ποιος πραγματικά είσαι
Τι πραγματικά είσαι
Είσαι;
Είσαι άραγε μια καρέκλα που προσπαθεί να σηκωθεί από την καρέκλα;
Ή μήπως ποτέ στην πραγματικότητα δεν θα επιθυμούσες κάτι τέτοιο;
Και που να βρίσκεσαι άραγε;
Στην αρχή ή στο τέρμα;
Από εκεί που ξεκίνησες ή εκεί που ήθελες να καταλήξεις;
Και τόσα αδιέξοδα
Και τόσα σταυροδρόμια
Και σε τόσες στροφές χάθηκες, λάθος έστριψες
Και άλλαξες πορεία
Και φασόλια να πετάξεις πίσω σου δεν είχες
Και χάθηκες
Και έμεινες κόκκαλο
Εκεί
Ανάμεσα σε μερεμέτια, επισκευές, σταυροδρόμια, πασαλείμματα, μεταμφιέσεις,
Και αυτή τη φορά είσαι
Και κουρασμένος
Και κοψομεσιασμένος
Και κομμένος και ραμμένος
Και ψυχικά καταρρακωμένος
Και απύθμενα βλαμμένος
Και ούτε καν Εσύ
Ούτε κατά προσέγκυση
Ούτε εξ αποστάσεως
Ούτε εξ επαφής
Αφού τώρα πια δεν ξέρεις
Δεν γνωρίζεις
Ιδέα δεν έχεις
Πως ήσουν Εσύ
Αν ήσουν Εσύ
Και πως θα ήθελες να είσαι Εσύ
Ο πως τον είπαμε
Αυτός που τόσην ώρα λέμε
Αλλά πραγματικά δεν τον γνωρίσαμε
Ούτε αυτόν, ούτε τον άλλον
Και αφού Εσύ δεν είσαι ο άλλος
Εσύ δεν είσαι καν Εσύ
Καλά λοιπόν καθόσουνα και να μην το κουνήσεις ρούπι.

.........
(στη φωτογραφία αποθανατίζεται μια παρέα από τέτοιους)




.......................

Σάββατο 27 Δεκεμβρίου 2014

Δρ Βλαδίμηρος - Τα πλοία + Απάθεια (demo - free download)



Ένα τραγούδι που έγραψα το 2007 "τα πλοία" και ένα ποίημα που το έγραψα χθες την "απάθεια", τα παντρεύω σε ένα κομμάτι.
Ηχογραφημένο στο σπίτι, σήμερα 23 Δεκεμβρίου 2014.
Τη μουσική, τους στίχους, το ποίημα, την εκτέλεση και την ηχογράφηση τα έκανα μόνος μου.

(παρακάτω παραθέτω λινκ για δωρεάν κατέβασμα)

Στίχοι:

Κοιτάζω τα πλοία που σκούριασαν μεσ το λιμάνι
Σαν πολιτεία γκρίζα που βουλιάζει
Τα πρόσωπα που κατοικήσανε μεσ την καρδιά μου
Και κλέψανε κάτι λίγο απ τα όνειρά μου

Θυμάμαι κι ονειρεύομαι τις νύχτες που δεν κοιμάμαι
Εικόνες και ξοδεύομαι στις ώρες που δεν περνάνε

Περνάνε τα χρόνια στις πλάτες μας σαν τα τρένα
Και μεις υποκρινόμαστε τα φρένα
Στιγμές της αγάπης και ανάμνησες του πόνου
Σωριάζονται στην άσφαλτο του χρόνου

Ταξίδια που δε γνώρισα να μην ξεκινήσω φοβάμαι
Ζωή μου πόσο σ αγάπησα, δεν ξέρω και μη με ρωτάτε

Στους δρόμους οι μέρες κι οι νύχτες μας κρυψώνες
Γίναν οι σκέψεις μπόρες και κυκλώνες
Γκρεμίζουν το χθες και χτίζουνε λίγο πιο πέρα
Και ξανακάνουνε τη νύχτα μέρα

Θυμάμαι κι ονειρεύομαι τις νύχτες που δεν κοιμάμαι
εικόνες και ξοδεύομαι στις ώρες που δεν περνάνε
Ταξίδια που δε γνώρισα να μην ξεκινήσω φοβάμαι
Ζωή μου πόσο σ αγάπησα δεν ξέρω και μη με ρωτάτε

............................

Απάθεια

Οι καμπάνες χτύπησαν τρεις
Τα πάντα γύρο σκοτάδι και υγρασία
Παγωνιά
Κι όμως νιώθω ένα ζεστό συναίσθημα, σαν αεράκι στοργής να τρυπώνει στην άθλια κάμαρά μου
Ίσως να είναι η φαντασία μου σκέφτηκα
Να την οδηγεί αυτή η λαχτάρα που έχω μέσα μου
Η λαχτάρα για ζωή
Ναι!
Να ζήσω κι εγώ
Να ζήσουμε κι εμείς

Μα δεν κρατάει πολύ
Γρήγορα έρχεται το πρωί
Και είμαι αναγκασμένος
Να αντικρίζω πρόσωπα
Τα πρόσωπα των γύρων μου
Τα γνωστά και τα άγνωστα
Τους περισσότερους κατσούφηδες και σκεπτικούς
Και κάποιους να χαίρονται
Μα όχι αληθινά
Κλείνοντας τα μάτια τους
Κάπως σαδιστικά
Σ αυτό που γύρο τους συμβαίνει

Απάθεια...

Κι αυτό το πράγμα με τσακίζει
Και πρέπει κάθε μέρα να αντισταθώ
Και να σηκώνομαι ξανά
Να βρίσκω τους ανθρώπους μου
Όσους απέμειναν
Και να φτιάχνουμε μαζί
Και άλλους καθώς να βρίσκουμε
Άσπρους
Κόκκινους
Μαύρους
Μπλε
Και συχνά να πέφτουμε σε τοίχους
Και να γινόμαστε κομμάτια
Θρύψαλα
Και να πρέπει να τα μαζέψουμε
Να τα συνθέσουμε ξανά
Και ξανά μανά απ την αρχή
Κι αυτό ποτέ να μην τελειώνει
Γιατί αλλιώς

Είμαστε νεκροί

Και είναι πιο πολλά τα "και"
Και ακόμα περισσότερα...

Θα μου κρατήσεις λίγη αγάπη για το τέλος;

Στίχοι - μουσική:
Δρ Βλαδίμηρος

Μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν από εδώ:
https://soundcloud.com/drvladimir/demo-1






Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου 2014

Απάθεια;





 
Οι καμπάνες χτύπησαν τρεις
Τα πάντα γύρο σκοτάδι και υγρασία
Παγωνιά
Κι όμως νιώθω ένα ζεστό συναίσθημα, σαν αεράκι στοργής να τρυπώνει στην άθλια κάμαρά μου
Ίσως να είναι η φαντασία μου σκέφτηκα
Να την οδηγεί αυτή η λαχτάρα που έχω μέσα μου
Η λαχτάρα για ζωή
Ναι!
Να ζήσω κι εγώ
Να ζήσουμε κι εμείς

Μα δεν κρατάει πολύ
Γρήγορα έρχεται το πρωί
Και είμαι αναγκασμένος
Να αντικρίζω πρόσωπα
Τα πρόσωπα των γύρων μου
Τα γνωστά και τα άγνωστα
Τους περισσότερους κατσούφηδες και σκεπτικούς
Και κάποιους να χαίρονται
Μα όχι αληθινά
Κλείνοντας τα μάτια τους
Κάπως σαδιστικά
Σ αυτό που γύρο τους συμβαίνει

Απάθεια...

Κι αυτό το πράγμα με τσακίζει
Και πρέπει κάθε μέρα να αντισταθώ
Και να σηκώνομαι ξανά
Να βρίσκω τους ανθρώπους μου
Όσους απέμειναν
Και να φτιάχνουμε μαζί
Και άλλους καθώς να βρίσκουμε
Άσπρους
Κόκκινους
Μαύρους
Μπλε
Και συχνά να πέφτουμε σε τοίχους
Και να γινόμαστε κομμάτια
Θρύψαλα
Και να πρέπει να τα μαζέψουμε
Να τα συνθέσουμε ξανά
Και ξανά μανά απ την αρχή
Κι αυτό ποτέ να μην τελειώνει
Γιατί αλλιώς

Είμαστε νεκροί

Και είναι πιο πολλά τα "και"
Και ακόμα περισσότερα...

Θα μου κρατήσεις λίγη αγάπη για το τέλος;

Δ.Β

(την φωτογραφία την βρήκα στο ψαχτίρι και ευχαριστώ το δημιουργό της γι αυτή την πανέμορφη εικόνα!)

Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014

Με σιχαίνεσαι


Με σιχαίνεσαι ε;
Δεν είμαι σαν κι εσένα όμορφος και σιδερωμένος...
Εμένα τα ρούχα μου είναι σκοτεινά και η φάτσα μου παράξενη, σέρνουν πάνω τους όλη την αηδία, την θλίψη και την οργή συνάμα. Σέρνουν επάνω τους την τρέλα, ή μάλλον αυτό που εσύ επιμένεις να ονομάζεις τρέλα.
Δεν είναι!
Είναι πάθος για ζωή, για μια δημιουργική καταστροφή, για έναν μεγάλο Έρωτα, για να καούμε όλοι μαζί στο σύμπαν γυμνοί.
Φτιάξε τη γραβάτα σου και τράβα...
Εδώ τα πράγματα μυρίζουνε βενζίνες και ουρλιαχτά και αν για λίγο ακόμα μείνεις, εδώ θα γίνει ο τάφος σου.
Τράβα λοιπόν στον άλλο τον δικό σου τον τάφο, τον καθημερινό...
Εκεί που σε κάνουν να πιστεύεις ότι είσαι ζωντανός.



Η φωτογραφία είναι κομμένη από αφίσα συναυλίας των Sonic Youth.



...

Παρασκευή 15 Αυγούστου 2014

Της δειλίας τα παράσημα



Είναι στιγμές που δεν ξέρεις τι να πεις
Που δεν έχεις τι να πεις
Που δεν υπάρχει τίποτα να πεις
Και ντρέπεσαι γι αυτό
Γιατί ξέρεις
Ότι δεν φτάνει μόνο να το πεις
Πρέπει και να το κάνεις
Και ξέρεις ότι δε μπορείς
Γιατί αυτό στοιχίζει
Οπότε τι να πεις;

Και κρύβεσαι

Και τους άλλους κοιτάζεις βουβός
Να δεις αν θα το καταφέρει κανείς

Τρίτη 22 Ιουλίου 2014

Αγάπης πράξη



Κάθε μέρα άλλη μία διαφορετική
Οι εικόνες δείχνουν αλήθειες
Και τα λόγια τίποτα
Πρέπει να σωπάσεις
Δεν σε πιστεύω

Κυριακή 20 Ιουλίου 2014

Καλύτερα νεκροί







Τα απορρυπαντικά αλλάξανε τις μυρωδιές των σπιτιών μας
Για πάντα
Και οι δίσκοι μας φθηνά σιντί
Ηλεκτρικά πλυντήρια και εξατμίσεις
Να μπουκώνουνε τα σπλάχνα μας αηδία
Υποδούλωση, μοναξιά και ξεφτίλα
Πολύ ξεφτίλα ρε αδερφάκι μου
Όσο δεν πάει παρά πέρα
Κι όμως πάει
Μέχρι εκεί πέρα που δεν φαντάζεσαι

Να μην σταματήσεις


Είμαστε φυλακισμένοι στις μεγαλουπόλεις
Είμαστε φυλακισμένοι στις καθημερινότητες
Στις συνήθειες
Στους εαυτούς μας τους ίδιους
Και ο ουρανός μοιάζει με βράχο
Βράχο βαρύ πάνω στα στήθη μας
Και όλο σπρώχνουμε για μιαν ανάσα
Με βία και λαχτάρα
Για τα λίγα που μας απέμειναν
Τη λήθη και το θάνατο
Ή την αθάνατη ελευθερία