Ένα παλιό κομμάτι που έγραψα το 1992 σε ηλικία 18 χρονών, όταν ήδη από τότε είχα μια όχι και τόσο θετική αντίληψη για τον κόσμο, την ανθρωπότητα. Ένιωθα ότι υπερτερεί στην κοινωνία άδικο, ο φθόνος και άλλα άσχημα και αναρωτιόμουν γιατί να είμαι υποχρεωμένος να συμμετέχω σε αυτό το χάλι.
Είχε πέσει τότε στα χέρια μου ένα τετρακάναλο για ηχογράφηση, με κασέτα και πειραματιζόμουν ως άσχετος για να μάθω να ηχογραφώ ιδέες μόνος μου στο σπίτι.
Ήταν τα τρία πρώτα χρόνια που έπαιζα κιθάρα, αυτοδίδακτος, αφού στη μουσική είχα σπουδάσει πιάνο και θεωρία της μουσικής. Πήγαινα τότε λοιπόν σε φίλους που ήταν κιθαρίστες πιο προχωρημένοι και μου έδειχναν και φυσικά στον δεύτερο πατέρα μου, το Θεολόγο το Στρατηγό που του χρωστάω πολλά όσον αφορά τη ροκ μουσική. Άκουγα για παράδειγμα ένα δίσκο Pink Floyd και προσπαθούσα να παίξω ένα θέμα και όταν δεν καταλάβαινα πως παίζεται, πήγαινα και ρώταγα τους άλλους που ήξεραν καλύτερα. Επίσης με βοήθησαν πολύ τότε στη μάθηση στα πρώτα μου βήματα στην κιθάρα, ο Τόλης Μπακόπουλος και ο Βασίλης ο Πιερρακέας.
Που είχαμε μείνει λοιπόν;
Ά... στην κασέτα!
Η κασέτα αυτή λοιπόν ήταν πολύ "χύμα" και περιείχε ιδέες από τραγούδια, όχι τελειοποιημένες.
Ξαφνικά μια μέρα, πριν από ένα χρόνο, που έκανα τη βόλτα μου στο ίντερνετ και συγκεκριμένα στο youtube, έπεσα πάνω στα τραγούδια μου και έπαθα πλάκα!
Είχε πέσει η κασέτα στα χέρια κάποιου, ο οποίος φυσικά δεν ήξερε ότι παίζει σε τετρακάναλο κασετόφωνο και όχι σε απλό δικάναλο. Ποια είναι η διαφορά: Το τετρακάναλο χωρίζει την κασέτα σε τέσσερα κανάλια και άμα την βάλεις να παίξει σε ένα κανονικό κασετόφωνο, διαβάζει μόνο τα δύο οπότε μπορείς να ακούσεις μόνο τα μισά όργανα.
Αυτός λοιπόν που είχε την κασέτα, την αντέγραψε μισή και την έδωσε σε άλλους. Το αποτέλεσμα της κασέτας δε, ήταν πολύ πρωτόγονο, γεμάτο λάθη και σουρεαλισμούς, βασικά κάτι σαν εφηβικό παιχνίδι. Αν αυτό συνέβαινε σε άλλον μουσικό, πιστεύω ότι θα ήθελε να κρυφτεί στα έγκατα τις γης.
Το γεγονός αυτό όμως είχε και τα θετικά του:
Με πήγε 22 χρόνια πίσω, εκεί που πολλά πράγματα είχαν παραμείνει θολά στη μνήμη μου και μια μεγάλη έκπληξη με περίμενε. Εκτός του ότι θυμήθηκα τραγούδια μου που τα είχα ξεχάσει, επίσης συνειδητοποίησα ότι δεν έχει αλλάξει και πολύ ο τρόπος σκέψης μου και το πως αισθάνομαι γενικότερα, το πως βλέπω τα πράγματα.
Πριν από μερικές μέρες λοιπόν, βρήκα ξανά έναν φίλο στα κοινωνικά δίκτυα, τον Αντρέα το Πρόβατο που είχαμε χαθεί μερικά χρόνια και που κάναμε πολύ παρέα τότε και παίζαμε και πανκ μουσική και μου είπε για την κασέτα και την θυμήθηκα ξανά και επίσης μου είπε ότι κάποιοι την έχουν βάλει σε ένα μπλογκ για δωρεάν κατέβασμα.
Έτσι λοιπόν την κατέβασα αποφάσισα να σουλουπώσω και να ηχογραφήσω ξανά κάποια από τα κομμάτια που μου αρέσουν πολύ και ένα από αυτά είναι το "εχθές ήταν σκόνη".
Φορτωμένος νοσταλγία και διάφορα άλλα συναισθήματα που με φέρνουν πίσω στην πατρίδα μου, την μοναδική μου πατρίδα, τα παιδικά μου όνειρα.
Η φωτογραφίες που επέλεξα για το βίντεο είναι του Josef Koudelka:
Μουσική, στίχοι, φωνή, κιθάρες, προγραμματισμός τυμπάνων και μίξη: Δρ Βλαδίμηρος
Μπάσο: Γιώργος Ταμπούκος
Σπιτική ηχογράφηση - D.I.Y
Στίχοι:
Θέλω να νιώσω την κάθε ελπίδα που χάθηκε
Τις προσδοκίες του χθες για ένα μέλλον χλωμό περιμένω
Τα κάστρα βουλιάξαν στο βούρκο της απελπισίας
Στο στόμα η πίκρα, στο βλέμμα σκοτάδι, δεν ξέρω
Που πήγαν, πως φύγαν αυτές οι φωνές που μου λέγαν
Για κήπους, ποτάμια, ελεύθερη φύση κι αγάπη
Που είναι οι ψυχές που τραγουδούσαν μεσ' το μυαλό μου
Κι εγώ να πιστεύω πως γύρο μου, όλα είν εντάξει
Εχθές ήταν σκόνη, απόψε ο αέρας την πήρε μακρυά
Φοβάμαι το σήμερα, ουρλιάζω για τ αύριο, κανείς πουθενά
Υγρό το μυαλό μου, στεγνή η φωνή μου, ίσως σβήσει η φωτιά
Και άμα φωνάξω κανείς δεν θ ακούσει, ίσως πιο δυνατά
Μες το μυαλό μου σκόρπιες, σκέψεις χαμένες
Και προσπαθώ να ορίσω, σημάδια εικόνες που φεύγουν
Σταγόνες βροχής κυλάν αργά μες το κορμί μου
Με πνίγει ο καπνός απ τα λόγια των άλλων που ξέρουν.....
Δεν ξέρω τι θέλω, σε ποιον θεό να πιστέψω
Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να πετάξω μακρυά
Τα φτερά μου δεμένα με χοντρές και βαριές αλυσίδες
Τη δύναμη ψάχνω μα τώρα ίσως να ν αργά
Μοιραία η έλξη μας στέλνει πίσω ξανά
Οι ιδέες χαθήκαν, τα είδωλα είναι νεκρά
Τα μάτια μας κλείνουν, όλα είναι σκοτεινά
Η σκέψη ησυχάζει, η ανάσα ηχεί πιο σιγά
Εχθές ήταν σκόνη, απόψε ο αέρας την πήρε μακρυά
Φοβάμαι το σήμερα, ουρλιάζω για τ αύριο, κανείς πουθενά
Υγρό το μυαλό μου, στεγνή η φωνή μου, ίσως σβήσει η φωτιά
Και άμα φωνάξω κανείς δεν θ ακούσει, ίσως πιο δυνατά
Πιο δυνατά
Αν θέλετε επισκεφθείτε την σελίδα μου στο φατσοβιβλίο: ΕΔΩ
Δωρεάν κατέβασμα - Free download: ΕΔΩ
