Επιστροφές και αποφάσεις

 Μετά από μια αρκετά μεγάλη για εμένα αποχή, δύο περίπου χρόνων από τη μουσική σκηνή, λόγω του θανάτου του πατέρα μου, προσωπικών προβλημάτων και θεμάτων υγείας και ύστερα από ένα εύλογο χρονικό διάστημα ίασης και αυτοσυγκρότησης - αυτοσυγκράτησης, επέστρεψα επιτέλους δυναμικά.
"Ο Έρωτας θα μας τσακίσει και θα μας κάνει αληθινούς" τραγουδούσε αυτή η Αθάνατη ψυχή κι εγώ "σακάτης και τυφλός" τη φωνή του ακολουθούσα, σαν της Αριάδνης τον μίτο για να με βγάλει από τον Λαβύρινθο του πόνου, της κατάθλιψης, της άρνησης, της παραίτησης και της εγκατάλειψης.
Οι νύχτες του πόνου ατελείωτες και στο στόμα η πίκρα, στο κεφάλι μέσα το σκοτάδι και φουρτούνα μεγάλη, θρήνος, οργή, απόγνωση και ματαιότης. Τα πάντα αβάσταχτα και το φάρμακο για κάθε πόνο και πάλι στο προσκήνιο, βάλσαμο και γαλήνη. Και μετά από τόσα χρόνια διακοπής, άντε ξανά - μανά και αλκοόλ πολύ. Ότι είχα κτίσει με κόπο στην ξενιτιά ύστερα από τόσα χρόνια σκληρής προσπάθειας, στερήσεων, εργασίας και σε πολλές περιπτώσεις αυτοθυσίας, έπεσαν σαν χάρτινος πύργος, με το φύσημα του πιο φρικτού μα μίζερου, υπόκωφου κι ατροφικού αέρα.
 Όμως πολύ γρήγορα, ευτυχώς και λόγω εκπαίδευσης, κατανόησα το τι μου συμβαίνει και αποφάσισα δίχως δεύτερη σκέψη ότι πρέπει να κάνω κάτι και ότι από κάπου θα έπρεπε να ξεκινήσω. Έτσι ξεκίνησα με το πρωτεύον και πιο πονεμένο κομμάτι της ζωής μου, δηλαδή με την υγεία μου, ψυχική και σωματική. Κατευθείαν τότε λοιπόν, απευθύνθηκα στους ειδικούς και ξεκίνησα ένα πρόγραμμα ψυχικής και σωματικής αποκατάστασης, με τη βοήθεια ψυχολόγου, γενικού παθολόγου, κοινωνικού λειτουργού και ψυχίατρου. Έκοψα όλες τις ουσίες και συγκεκριμένα έκανα να πιω έστω και μια σταγόνα αλκοόλ για οκτώ ολόκληρους μήνες. Παράλληλα με τη θεραπεία μου, ξεκίνησα πάλι και με τη μουσική ενασχόληση, στην αρχή απλά μελετώντας ξανά και γράφοντας κομμάτια μόνος μου στο σπίτι, έπειτα βγήκα επιτέλους ξανά και στο δρόμο και ξεκίνησα να εργάζομαι επίσης και ένα καινούριο αγγλόφωνο μουσικό σχήμα, ενώ παράλληλα δουλεύω και τα ελληνόφωνα κομμάτια μου, με σκοπό την παραγωγή και εκτέλεσή τους κατά την επιστροφή μου στα "πάτρια" εδάφη.
Μέχρι τότε, φρόντισα να βρω και μια επίσημη εργασία πάνω στο επάγγελμά μου πλέον, δηλαδή αυτό του μουσικού: μια φορά την εβδομάδα οργανώνω και διευθύνω μια μουσική σκηνή, εδώ, στο Κόννεβιτς της Λειψίας, στην ανατολική Γερμανία, σε μια παμπ που φτιάχνει και φαγητό. "Open Stage - Jam Session" όπου σημαίνει ότι έχω έτοιμη τη σκηνή, με τα βασικά μουσικά όργανα και μηχανήματα ήχου (μια ηλεκτρική κιθάρα και μια ακουστική, ένα μπάσο, ένα ηλεκτρικό πιάνο, τύμπανα, έναν ενισχυτή μπάσου, δύο ηλεκτρικής κιθάρας, δύο για ακουστικά όργανα, δύο μικρόφωνα, σύστημα ΡΑ κονσόλα/ενίσχυση/ηχεία και έναν βίντεο προτζέκτορα) και προετοιμασμένο πρόγραμμα που έχει ως εξής:
Η πρώτη ενότητα - ώρα είναι χωρισμένη σε τέσσερα εικοσάλεπτα, στα οποία κάποιος καλλιτέχνης μπορεί να παρουσιάσει ένα κομμάτι της δουλειάς του, ώστε να υπάρχει ένας ακόμα ελεύθερος χώρος προώθησης ανεξάρτητων μουσικών, ποιητών, ακόμα και ηθοποιών, ενώ κάθε πρόταση μορφής τέχνης η οποία είναι εφικτή και φιλική στον περιβάλλοντα χώρο είναι ευπρόσδεκτη - καλοδεχούμενη.
Στην δεύτερη ενότητα, η οποία κρατάει και για τρεις ώρες το λιγότερο, ακολουθεί η συνεδρία των μουσικών, όπου ανάλογα με την μουσική θεματική της βραδιάς (μπλουζ ή ροκ ή προγκρέσιβ ή μπάλκαν ή οριεντάλ ή παραδοσιακά και πάει λέγοντας), φέρνουν και τα όργανά τους μαζί, ώστε να δημιουργήσουμε όλοι μαζί επί σκηνής, υπό κάποιες προϋποθέσεις οι οποίες είναι ήδη σε όλους γνωστοποιημένες, όπως για παράδειγμα ο ρυθμός και η ακολουθία των συγχορδιών και έπειτα ύστερα από συνεννόηση εναλλασσόμαστε στα όργανα και αλλάζουμε τους ρυθμούς και τις τάσεις, κάνουμε παύσεις για αυτό οργάνωση και άντε ξανά μανά!
Μετά λοιπόν και από αυτή τη συνεδρία όπου είμαι υπεύθυνος για τη ροή και την πραγμάτωσή της, κάνουμε μια μικρή παύση και αναλαμβάνω ρόλο DJ, παίζοντας μουσική ανάλογη με αυτή που είχαμε καταπιαστεί νωρίτερα, οπότε τελειώνουμε τη βραδιά με ένα μίνι πάρτι, όσο τραβήξει, κάποιες φορές ίσως και λάρτζ...

Για όσους - όσες θέλουν να επισκεπτούν τη σελίδα:
https://www.facebook.com/willsonsopenstagejamsession/

Αυτά λοιπόν για την ώρα και προχωράμε, με καινούριους μουσικούς και συνεργασίες και όπου μας βγάλει, όχι το κύμα αλλά οι κόποι μας!

Θα τελειώσω το γραπτό με ένα από τα τελευταία μου ελληνικά τραγούδια:

Επίσης το μπλογκ θα υποστεί αναβάθμισης...
Χαιρετώ λοιπόν για την ώρα και καλή αντάμωση!

Ξανά και ξανά...

Να γεννηθώ ξανά
Να γεννηθείς ξανά
Να βρεθούμε ξανά
Το πρώτο βήμα έγινε
Ο θάνατος
Επιστροφή εκεί απ όπου όλα ξεκίνησαν
Πριν από τη ζωή και μετά
Ο θάνατος
Αυτό το απέραντο Χάος
Που από μέσα του ξεπετιούνται ασήμαντες ζωές
Σαν και τις δικές μας
Κάθε τόσο να λάμπουν
Και κάθε τόσο θαμπές
Στο σκοτάδι βυθισμένες, τον περισσότερο καιρό
Κάνουν τον κύκλο τους και επιστρέφουν πάντα εκεί
Εκεί που δεν έχουν τίποτα
Με τις τσέπες αδειανές
Εκεί που δεν υπάρχει τίποτα
Αλλά μπορείς να βρεις τα πάντα
Γιατί εκεί τα πάντα ανήκουν
Τα πάντα
Σε έναν αιώνιο τοκετό
Σε αυτόν που η γέννα δεν είναι μονόδρομος
Και πάντα θέλουμε να επιστρέφουμε
Στην κοιλιά της μάνας μας
Και κύκλους κάνουμε
Στο απέραντο Χάος
Που από το χέρι μας κρατάει στοργικά
Μάνα και πατέρας μαζί
Από τα πρώτα βήματα
Ως τα στερνά τρικλίσματα
Και είναι πάντα εκεί
Και είμαστε κομμάτι του
Αιώνια αναπόσπαστο
Οι κόρες και οι γιοί του
Πατέρας, μάνα κι αδερφός
Αυτό, αυτή, αυτός
Κι εμείς
Τα πιο λαμπρά αστέρια του
Αυτές τις λίγες στιγμές τις ζωής μας
Που θυμίζουν έκρηξη
..

Το artwork είναι του Αλέξη Βασιλικού


...

Άστο...

Και είναι στιγμές που νομίζεις ότι μπορείς να σηκωθείς και δε μπορείς
Όχι ποιητικά - μεταφορικά
Εντελώς πρακτικά
Να σηκωθείς από την καρέκλα για παράδειγμα
Μα δε μπορείς
Ρε δε μπορείς λέμε, που δε μπορείς
Με τίποτα
Που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω
Μα πιο κάτω να μην γίνεται
Με την καμία
Και δεν έχεις πιει
Και άρρωστος δεν είσαι
Ούτε και κουρασμένος
Ούτε κοψομεσιασμένος
Ούτε κομμένος και ραμμένος
Ούτε ψυχικά καταρρακωμένος
Ούτε καν βλαμμένος
Απλά είσαι Εσύ
Όχι αυτό που νομίζεις ότι είσαι
Το πραγματικό Εσύ
Το αληθινό
Αυτό το Εσύ που ακόμα κι Εσύ το έχεις ξεχάσει
Το έχεις μπερδέψει μέσα σου, στο κεφάλι σου
Το έχεις παρανοήσει κατά την διαδικασία με την οποία προσπαθείς να το ανακατασκευάσεις
Να το παραποιήσεις
Να το μεταποιήσεις
Και να το παρουσιάσεις ως κάτι άλλο
Ως κάτι που δεν είναι
Γιατί δεν σου αρέσει όπως είναι
Σε χαλάει καθώς έχει
Και εκεί ενδιάμεσα κάπου χάνεσαι
Ανάμεσα στο πραγματικό Εσύ και στο άλλο που θα ήθελες να ήτανε Εσύ
Αλλά δεν είναι
Και προσπαθείς να το σουλουπώσεις κάπως
Επισκευές
Μερεμέτια
Πασαλείμματα
Μεταμφιέσεις
Και κάπου εκεί στην πορεία του τούτου για να γίνει άλλου
Έχεις ξεχάσει πως ήτανε το αρχικό
Το πραγματικό Εσύ
Αλλά το πιο θλιβερό είναι
Ότι έχεις ξεχάσει και κατά που θα ήθελες να το παρκάρεις ως άλλο
Και πως θα ήθελες να είναι
Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι δε μπορείς να σηκωθείς
Ότι ούτε καν μπορείς να κουνηθείς
Μα ούτε και θυμάσαι ποιος πραγματικά είσαι
Τι πραγματικά είσαι
Είσαι;
Είσαι άραγε μια καρέκλα που προσπαθεί να σηκωθεί από την καρέκλα;
Ή μήπως ποτέ στην πραγματικότητα δεν θα επιθυμούσες κάτι τέτοιο;
Και που να βρίσκεσαι άραγε;
Στην αρχή ή στο τέρμα;
Από εκεί που ξεκίνησες ή εκεί που ήθελες να καταλήξεις;
Και τόσα αδιέξοδα
Και τόσα σταυροδρόμια
Και σε τόσες στροφές χάθηκες, λάθος έστριψες
Και άλλαξες πορεία
Και φασόλια να πετάξεις πίσω σου δεν είχες
Και χάθηκες
Και έμεινες κόκκαλο
Εκεί
Ανάμεσα σε μερεμέτια, επισκευές, σταυροδρόμια, πασαλείμματα, μεταμφιέσεις,
Και αυτή τη φορά είσαι
Και κουρασμένος
Και κοψομεσιασμένος
Και κομμένος και ραμμένος
Και ψυχικά καταρρακωμένος
Και απύθμενα βλαμμένος
Και ούτε καν Εσύ
Ούτε κατά προσέγκυση
Ούτε εξ αποστάσεως
Ούτε εξ επαφής
Αφού τώρα πια δεν ξέρεις
Δεν γνωρίζεις
Ιδέα δεν έχεις
Πως ήσουν Εσύ
Αν ήσουν Εσύ
Και πως θα ήθελες να είσαι Εσύ
Ο πως τον είπαμε
Αυτός που τόσην ώρα λέμε
Αλλά πραγματικά δεν τον γνωρίσαμε
Ούτε αυτόν, ούτε τον άλλον
Και αφού Εσύ δεν είσαι ο άλλος
Εσύ δεν είσαι καν Εσύ

Καλά λοιπόν καθόσουνα και να μην το κουνήσεις ρούπι.

.........

(στη φωτογραφία αποθανατίζεται μια παρέα από τέτοιους)

.......................

Εχθές ήταν σκόνη, η ιστορία ενώς τραγουδιού για δωρεάν κατέβασμα

Ένα παλιό κομμάτι που έγραψα το 1992 σε ηλικία 18 χρονών, όταν ήδη από τότε είχα μια όχι και τόσο θετική αντίληψη για τον κόσμο, την ανθρωπότητα. Ένιωθα ότι υπερτερεί στην κοινωνία άδικο, ο φθόνος και άλλα άσχημα και αναρωτιόμουν γιατί να είμαι υποχρεωμένος να συμμετέχω σε αυτό το χάλι.
Είχε πέσει τότε στα χέρια μου ένα τετρακάναλο για ηχογράφηση, με κασέτα και πειραματιζόμουν ως άσχετος για να μάθω να ηχογραφώ ιδέες μόνος μου στο σπίτι.
Ήταν τα τρία πρώτα χρόνια που έπαιζα κιθάρα, αυτοδίδακτος, αφού στη μουσική είχα σπουδάσει πιάνο και θεωρία της μουσικής. Πήγαινα τότε λοιπόν σε φίλους που ήταν κιθαρίστες πιο προχωρημένοι και μου έδειχναν και φυσικά στον δεύτερο πατέρα μου, το Θεολόγο το Στρατηγό που του χρωστάω πολλά όσον αφορά τη ροκ μουσική. Άκουγα για παράδειγμα ένα δίσκο Pink Floyd και προσπαθούσα να παίξω ένα θέμα και όταν δεν καταλάβαινα πως παίζεται, πήγαινα και ρώταγα τους άλλους που ήξεραν καλύτερα. Επίσης με βοήθησαν πολύ τότε στη μάθηση στα πρώτα μου βήματα στην κιθάρα, ο Τόλης Μπακόπουλος και ο Βασίλης ο Πιερρακέας.
Που είχαμε μείνει λοιπόν;
Ά... στην κασέτα!
Η κασέτα αυτή λοιπόν ήταν πολύ "χύμα" και περιείχε ιδέες από τραγούδια, όχι τελειοποιημένες.
Ξαφνικά μια μέρα, πριν από ένα χρόνο, που έκανα τη βόλτα μου στο ίντερνετ και συγκεκριμένα στο youtube, έπεσα πάνω στα τραγούδια μου και έπαθα πλάκα!
Είχε πέσει η κασέτα στα χέρια κάποιου, ο οποίος φυσικά δεν ήξερε ότι παίζει σε τετρακάναλο κασετόφωνο και όχι σε απλό δικάναλο. Ποια είναι η διαφορά: Το τετρακάναλο χωρίζει την κασέτα σε τέσσερα κανάλια και άμα την βάλεις να παίξει σε ένα κανονικό κασετόφωνο, διαβάζει μόνο τα δύο οπότε μπορείς να ακούσεις μόνο τα μισά όργανα.
Αυτός λοιπόν που είχε την κασέτα, την αντέγραψε μισή και την έδωσε σε άλλους. Το αποτέλεσμα της κασέτας δε, ήταν πολύ πρωτόγονο, γεμάτο λάθη και σουρεαλισμούς, βασικά κάτι σαν εφηβικό παιχνίδι. Αν αυτό συνέβαινε σε άλλον μουσικό, πιστεύω ότι θα ήθελε να κρυφτεί στα έγκατα τις γης.
Το γεγονός αυτό όμως είχε και τα θετικά του:
Με πήγε 22 χρόνια πίσω, εκεί που πολλά πράγματα είχαν παραμείνει θολά στη μνήμη μου και μια μεγάλη έκπληξη με περίμενε. Εκτός του ότι θυμήθηκα τραγούδια μου που τα είχα ξεχάσει, επίσης συνειδητοποίησα ότι δεν έχει αλλάξει και πολύ ο τρόπος σκέψης μου και το πως αισθάνομαι γενικότερα, το πως βλέπω τα πράγματα.
Πριν από μερικές μέρες λοιπόν, βρήκα ξανά έναν φίλο στα κοινωνικά δίκτυα, τον Αντρέα το Πρόβατο που είχαμε χαθεί μερικά χρόνια και που κάναμε πολύ παρέα τότε και παίζαμε και πανκ μουσική και μου είπε για την κασέτα και την θυμήθηκα ξανά και επίσης μου είπε ότι κάποιοι την έχουν βάλει σε ένα μπλογκ για δωρεάν κατέβασμα.
Έτσι λοιπόν την κατέβασα αποφάσισα να σουλουπώσω και να ηχογραφήσω ξανά κάποια από τα κομμάτια που μου αρέσουν πολύ και ένα από αυτά είναι το "εχθές ήταν σκόνη".
Φορτωμένος νοσταλγία και διάφορα άλλα συναισθήματα που με φέρνουν πίσω στην πατρίδα μου, την μοναδική μου πατρίδα, τα παιδικά μου όνειρα.

Η φωτογραφίες που επέλεξα για το βίντεο είναι του Josef Koudelka:

Μουσική, στίχοι, φωνή, κιθάρες, προγραμματισμός τυμπάνων και μίξη: Δρ Βλαδίμηρος
Μπάσο: Γιώργος Ταμπούκος

Σπιτική ηχογράφηση - D.I.Y

 Στίχοι:

Θέλω να νιώσω την κάθε ελπίδα που χάθηκε
Τις προσδοκίες του χθες για ένα μέλλον χλωμό περιμένω
Τα κάστρα βουλιάξαν στο βούρκο της απελπισίας
Στο στόμα η πίκρα, στο βλέμμα σκοτάδι, δεν ξέρω

Που πήγαν, πως φύγαν αυτές οι φωνές που μου λέγαν
Για κήπους, ποτάμια, ελεύθερη φύση κι αγάπη
Που είναι οι ψυχές που τραγουδούσαν μεσ' το μυαλό μου
Κι εγώ να πιστεύω πως γύρο μου, όλα είν εντάξει

Εχθές ήταν σκόνη, απόψε ο αέρας την πήρε μακρυά
Φοβάμαι το σήμερα, ουρλιάζω για τ αύριο, κανείς πουθενά
Υγρό το μυαλό μου, στεγνή η φωνή μου, ίσως σβήσει η φωτιά
Και άμα φωνάξω κανείς δεν θ ακούσει, ίσως πιο δυνατά

Μες το μυαλό μου σκόρπιες, σκέψεις χαμένες
Και προσπαθώ να ορίσω, σημάδια εικόνες που φεύγουν
Σταγόνες βροχής κυλάν αργά μες το κορμί μου
Με πνίγει ο καπνός απ τα λόγια των άλλων που ξέρουν.....

Δεν ξέρω τι θέλω, σε ποιον θεό να πιστέψω
Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να πετάξω μακρυά
Τα φτερά μου δεμένα με χοντρές και βαριές αλυσίδες
Τη δύναμη ψάχνω μα τώρα ίσως να ν αργά

Μοιραία η έλξη μας στέλνει πίσω ξανά
Οι ιδέες χαθήκαν, τα είδωλα είναι νεκρά
Τα μάτια μας κλείνουν, όλα είναι σκοτεινά
Η σκέψη ησυχάζει, η ανάσα ηχεί πιο σιγά

Εχθές ήταν σκόνη, απόψε ο αέρας την πήρε μακρυά
Φοβάμαι το σήμερα, ουρλιάζω για τ αύριο, κανείς πουθενά
Υγρό το μυαλό μου, στεγνή η φωνή μου, ίσως σβήσει η φωτιά
Και άμα φωνάξω κανείς δεν θ ακούσει, ίσως πιο δυνατά
Πιο δυνατά


Αν θέλετε επισκεφθείτε την σελίδα μου στο φατσοβιβλίο: ΕΔΩ
Δωρεάν κατέβασμα - Free download: ΕΔΩ

MediterranEast - Παρουσίαση

Ήταν μια μέρα στο Βερολίνο, στο σταθμό των λεωφορείων, που συνάντησα τον Άκθαμ. Κρατούσε ένα ούτι και περίμενε στη στάση για Λειψία. Τον πλησίασα και γνωριστήκαμε. Ταξιδέψαμε μαζί και μέσα στα πολλά, μου είπε ότι είναι μουσικός από τη Συρία και ότι ήθελε να ζήσει στη Λειψία και να κάνει μουσική και σπουδές. Τις πρώτες ημέρες τον φιλοξένησα στο σπίτι μας, ώσπου να βρει κάπου να βολευτεί και έτσι ξεκινήσαμε να κάνουμε μουσική μαζί.

Από την πρώτη στιγμή καταλάβαμε ότι είχαμε να πούμε πολλά, οπότε και το παλεύουμε.

Μαζί μας είναι και ο Γιώργος με το μπάσο του και αυτός από την Ελλάδα και φίλος - συνεργάτης από τα παλιά, που ήρθε και αυτός στην πόλη για να κάνουμε μουσική και επίσης η Γιούλε, φίλη από τη Γερμανία και μουσικός, παίζει τα κρουστά.

Μας προέκυψε λοιπόν το MediterranEast, για προφανείς μουσικούς και γεωγραφικούς λόγους. Μουσική εμπνευσμένη από τις παραδοσιακές μουσικές της ανατολικής Μεσογείου, της Συρίας, της Ελλάδας, της Αιγύπτου, της Τουρκίας, παιγμένη με τον δικό μας τρόπο.

Γιατί η μουσική δεν έχει σύνορα και η μουσική είναι τέχνη και η τέχνη είναι ζωή, οπότε και η ανθρωπότητα δεν θα έπρεπε να έχει σύνορα, διαμάχες, πολέμους και μισαλλοδοξίες.

Με αυτό τον τρόπο, με τη μουσική μας, γκρεμίζουμε τους τοίχους και κόβουμε τα συρματοπλέγματα, ελπίζοντας σε έναν κόσμο με ειρήνη, δικαιοσύνη και ανθρωπιά.

Abou Aktham Fakher: oud

Dr Vlad: guitar, vocals

George Taby: bass

Jule Strubel: tarabuka

Και αυτή είναι η πρώτη μας demo ηχογράφηση, η οποία έγινε στο δωμάτιό μου.

Είναι το γνωστό κομμάτι Μισιρλού, παιγμένο με τον δικό μας τρόπο.

Καλή σας ακρόαση!

Επισκεφθείτε τη σελίδα μας στο fb, για ενημέρωση, εμφανίσεις και τα λοιπά:

MediterranEast Page

Παρουσίαση του άλμπουμ μου με τους "Romeo was a Jerk"

Με μεγάλη μου χαρά παρουσιάζω τον πρώτο μας δίσκο ως "Romeo was a Jerk"!

Περιέχει δικά μου κομμάτια, μουσική και στίχους και κάποια μάλιστα παλαιότερα, τα δύο τελευταία για την ακρίβεια, τα οποία είχα γράψει το 2008.

Αλλά θα πω πρώτα δυο λόγια για την ιστορία:

Η κεντρική ιδέα είναι η αποδόμηση των κατεστημένων σχέσεων μεταξύ των δύο φύλλων. 

Έχουμε τον Ρόμεο και την Ιουλιέτα από το κλασσικό έργο του Σέξπιρ. Στην δική μας έκδοση όμως, η Ιουλιέτα δεν μένει δέσμια στο Πατριαρχικό κατεστημένο, αρνείται την υποταγή και την δειλία του Ρόμεο, τα πλούτη και στο τέλος το "σκάει" με έναν αλήτη, έναν πάνκι, αναζητώντας ένα αβέβαιο μα ελεύθερο και διασκεδαστικό, ανατρεπτικό μέλλον. Απλά γιατί ο Ρόμεο παραμένει υπόδουλος στις εντολές του πατέρα του και δεν έχει τα κότσια να επαναστατήσει.

Φτάνει λοιπόν πια, με το παραμύθι των παιδικών μας προτύπων, το οποίο προγραμματίζει γενιές και γενιές μέχρι σήμερα, στην κατεύθυνση της γυναικείας υποδούλωσης και της κυριλέ πορνείας. Δεν υπάρχουν πρίγκιπες και βασιλόπουλα να περιμένουν οι κόρες μας για να "σωθούνε". Οι δικές μας κόρες επαναστατούν στα κατεστημένα και οδεύουν προς την ανεξαρτησία και την απελευθέρωση.

Οι σχέσεις πρέπει να βασίζονται στην ειλικρίνεια και τη συντροφικότητα. Ο Έρωτας δε μπορεί να είναι αδίκημα, η ταμπού. Ο Έρωτας πρέπει να είναι ελεύθερος και αδέσποτος και ως πράξη θα πρέπει να τον δεχόμαστε σαν μία απλή βιολογική ανάγκη.

Έτσι λοιπόν, μέσα από αυτή την ιδέα, δημιουργήθηκε αυτό το πρότζεκτ, λίγο καιρό μετά αφού ήρθα στην Λειψία.

Στην αρχή έπαιζα ηλεκτρική κιθάρα, blues rock με τη μπάντα του Miguel Churs. Εκεί γνώρισα τον Κέβιν που παίζει μπάσο και τη Μαίρη που παίζει φυσαρμόνικα. Μετά από λίγο καιρό, ο Μιγκέλ αποφάσισε πως δεν θέλει να συνεχίσει να έχει μπάντα, λόγο ηλικίας και λόγο του ότι τα μουσικά πράγματα είχανε αλλάξει πάρα πολύ, από τότε που είχε πάει Αμερική και Μεξικό. Όταν γύρισε πίσω στη Γερμανία, μετά την πτώση του τοίχους, βρήκε έναν άλλο κόσμο. Δεν του αρέσει όμως πλέον το μουσικό κατεστημένο ως έχει και δε μπορεί να προσαρμοστεί σε αυτό. (Για τις λεπτομέρειες και τις διαφορές των μουσικών κατεστημένων, από Σοβιετική Γερμανία μέχρι Αμερική και την σημερινή κατάσταση, θα αναφερθώ σε άλλο άρθρο, γιατί θέλει μεγάλη ανάλυση για να γίνουν κατανοητές).

 (Μαίρη στις φυσαρμόνικες)

Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί με τον Κέβιν και να δημιουργήσουμε μια μπάντα. Η Μαίρη δεν μπορούσε να διαθέσει πολύ χρόνο, λόγο υποχρεώσεων, οπότε και αποφασίσαμε να συμμετέχει σε κάποια κομμάτια και κονσέρτα. Και έτσι έγινε. Μετά από λίγο καιρό και έπειτα από δοκιμές, βρήκαμε και το ντράμερ που θα μπορούσε να παίξει με τα είδη μουσικής που δουλεύουμε και αυτός ήταν ο Κόμα.

Ξεκινήσαμε λοιπόν να δουλεύουμε τα τραγούδια μου όλοι μαζί και έτσι γεννήθηκαν οι Romeo was a Jerk.

Η ιδέα του ονόματος μου ήρθε από το τραγούδι του Emir Kusturica, το "Was Romeo Really a Jerk?", θέλοντας να δώσω την απάντηση: Ναι ήταν και πολύ μάλιστα, όπως είναι μαλάκας και ο κάθε Ρόμεο τελικά.

 (Κόμα στα τύμπανα)

Τα κακά νέα είναι ότι ο μπασίστας μας άφησε για ιατρικούς κυρίως λόγους υγείας, αυτή τη στιγμή ακριβώς που έπρεπε να ξεκινήσουμε περιοδεία για να προωθήσουμε το έργο μας. Μεγάλη σφαλιάρα αυτή! Τα καλά νέα είναι ότι βρήκαμε αντικαταστάτη, αλλά δεν θα μπορέσει να μας ακολουθήσει για πολύ, γιατί παίζει και σε άλλες μπάντες. Ψάχνουμε λοιπόν για μόνιμο μπασίστα για τη μπάντα και γενικότερα εγώ προσωπικά ψάχνω για μπασίστα φουλ τάιμ και για το δικό μου προσωπικό ελληνόφωνο πρότζεκτ.

Ο δίσκος κυκλοφορεί ηλεκτρονικά και μπορείτε να τον κατεβάσετε από εδώ: DOWNLOAD ROMEOS CD

Τον οποίο και πουλάμε, πρώτον γιατί μας κοστίζει και δεύτερον γιατί ζούμε από τη μουσική. Επίσης μπορείτε να το προμηθευτείτε και σε μορφή CD κασετίνα, μέσω ταχυδρομείου, επικοινωνώντας μαζί μου στο vladritsa@yahoo.com

Αν κάποιος δε μπορεί να διαθέσει χρήματα, επειδή απλά δεν έχει, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου και να του το μεταφέρω δωρεάν στην ψηφιακή του μορφή, μέσω του Wetransfer.

Για πιο "ειδικούς" λόγους, όπως ενίσχυση καταστάσεων και αλληλεγγύη, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου για να βρούμε τρόπο.

Το εξώφυλλο του δίσκου έχει ζωγραφίσει ο φίλος και συνεργάτης Γιώργος Μικάλεφ.

Τον σχεδιασμό και τις μακέτες τις έχω φτιάξει εγώ και την φωτογραφία την έχει τραβήξει η Νουράνι.

Η καθυστέρηση στις ταχυδρομικές παραγγελίες των CD, οφείλεται στο ότι τα κάνουμε όλα στην κυριολεξία μόνοι μας.

Στίχοι, μουσική, κιθάρες, φωνητικά, o Δρ Βλαδίμηρος

Στα τύμπανα ο Κόμα

Στο μπάσο ο Κέβιν

Στις φυσαρμόνικες η Μαίρη

Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο home studio του Olaf Schuller με μίσθωση, υπό την προσωπική του επιμέλεια.

Το Mastering το κάναμε μόνοι μας.
Για τη συσκευασία συνεργαστήκαμε διαδικτυακά με εταιρία στο Ανόβερο.

Ευχαριστούμε για την ηθική και υλική σας συμπαράσταση!

Καλή σας ακρόαση.



...

Παραμυθάδες

Το google προσπαθεί να καταργήσει τους παραμυθάδες, μπορεί και άθελά του. Εκείνους τους ωραίους, της καθημερινότητάς μας, που αναρωτιέσαι αν λένε αλήθεια η ψέματα και πολλές φορές μένεις με το ερώτημα. Είναι ωραία καμιά φορά να μένεις με το ερώτημα, γιατί πολλές φορές αξίζει μόνο που σε ενέπνευσαν. Αξίζει μόνο και μόνο ο συλλογισμός που σου μετέδωσαν, αυτό το τσακ που λέμε, για να σκεφτείς πάρα πέρα. Καμιά φορά δε χρειάζεται να βιαστείς για να μάθεις την αλήθεια. Η διαδρομή και μόνο φτάνει.
Εύχομαι λοιπόν να μην τα καταφέρει ποτέ.

 ...

Με σιχαίνεσαι

Με σιχαίνεσαι ε;
Δεν είμαι σαν κι εσένα όμορφος και σιδερωμένος...
Εμένα τα ρούχα μου είναι σκοτεινά και η φάτσα μου παράξενη, σέρνουν πάνω τους όλη την αηδία, την θλίψη και την οργή συνάμα. Σέρνουν επάνω τους την τρέλα, ή μάλλον αυτό που εσύ επιμένεις να ονομάζεις τρέλα.
Δεν είναι!
Είναι πάθος για ζωή, για μια δημιουργική καταστροφή, για έναν μεγάλο Έρωτα, για να καούμε όλοι μαζί στο σύμπαν γυμνοί.
Φτιάξε τη γραβάτα σου και τράβα...
Εδώ τα πράγματα μυρίζουνε βενζίνες και ουρλιαχτά και αν για λίγο ακόμα μείνεις, εδώ θα γίνει ο τάφος σου.
Τράβα λοιπόν στον άλλο τον δικό σου τον τάφο, τον καθημερινό...
Εκεί που σε κάνουν να πιστεύεις ότι είσαι ζωντανός.

Η φωτογραφία είναι κομμένη από αφίσα συναυλίας των Sonic Youth.



...

Φάτε τους πλούσιους (στην κυριολεξία)

Μικρό διήγημα

Ο Νικολάκης είχε άγριες διαθέσεις τη νύχτα εκείνη. Το μίσος μέσα του είχε θεριέψει κανονικά, είχε γιγαντωθεί. Θέλεις που έμεινε χωρίς δουλειά, γιατί το αφεντικό του το μετέφερε το εργοστάσιο στο Άφρικα για φθηνά εργατικά; Θες που δεν είχε να φάει, θες που δεν είχε ούτε για νοίκι ούτε για τίποτα; Θες που ήταν και λίγο πανκ και αντιδραστικός από τα νιάτα του; Θες που μπήκε αλλαγή στο ραδιόφωνο το "eat the rich" από σπόντα και καπάκι μετά από το "kill the poor";
Ε, λοιπόν το σύμπαν είχε συνωμοτήσει (και σκατά στον Κοέλιο), το ποτήρι είχε ξεχειλίσει, το κοντέρ τερμάτισε και τα μυαλά στο μίξερ, υπ ατμόν και με

Δεν είμαστε κανονικοί Punks εμείς...

Εμείς δεν είμαστε Haircut Punks... Είμαστε μια άλλη γενιά Punks, μια κοντινή αλλά συνάμα διαφορετική φιλοσοφία. Είμαστε πιο πολύ punks στην καρδιά και την ψυχή. Η εμφάνισή μας ίσως να σε μπερδεύει. Είχαμε κι εμείς παλιά μοϊκάνες και φορούσαμε και καρφιά και παραμάνες, αλλά τώρα πια μπορείς να μας βρεις με μακρυά μαλλιά, ή ακόμα και πιο απλούς ή και πιο μπερδεμένους, ακόμα καμιά φορά και με κοστούμια. Δεν δίνουμε τόση σημασία στην punk εμφάνισή μας, αλλά στις πράξεις και τον συμβολισμό. Θα έλεγε κανείς ότι είμαστε και λίγο σουρεαλιστές punks και υπερρεαλιστές και Dada και φεύγα. Έχουμε και λίγο από Beatniks, το ομολογώ, αλλά δεν θα μας βρεις πουθενά

Σύντομο βιογραφικό

Γεννήθηκα στην Αθήνα με την υποτιθέμενη μεταπολίτευση το 1974. Μεγάλωσα τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου στην Πλατεία Αμερικής την Κυψέλη και λιγότερο στο Λουτράκι, από όπου είναι ο πατέρας μου. Οι γονείς μου φρόντισαν να μου δώσουν τα φώτα για να μπορέσω να κατανοήσω καλύτερα τον κόσμο και την ύπαρξη μου. Μέσα σε αυτά ξεκίνησα και το Ωδείο Σκαλκώτα στην ηλικία των οκτώ ετών, στο οποίο έμαθα πιάνο και φωνητικά. Κάπου στην εφηβεία όμως τα φόρτωσα στον κόκορα και έκανα τη δική μου επανάσταση, βρίσκοντας μια παλιά ηλεκτρική κιθάρα Έκο, ιταλική.
Ποτέ δεν θέλησα να γίνω κομμάτι του συστήματος των δισκογραφικών, γιατί το θεωρούσα πάντα αναξιοκρατικό και νοθευμένη υποκουλτούρα. Έμαθα πολλά και από τον σύντροφο της μητέρας μου, το Θεολόγο το Στρατηγό, ο οποίος είναι πολύ καλός μουσικός και έχει παίξει με όλα τα "μεγάλα ονόματα", όπως

Αγάπης πράξη

Κάθε μέρα άλλη μία διαφορετική
Οι εικόνες δείχνουν αλήθειες
Και τα λόγια τίποτα
Πρέπει να σωπάσεις
Δεν σε πιστεύω

Καλύτερα νεκροί

Τα απορρυπαντικά αλλάξανε τις μυρωδιές των σπιτιών μας

Για πάντα
Και οι δίσκοι μας φθηνά σιντί
Ηλεκτρικά πλυντήρια και εξατμίσεις
Να μπουκώνουνε τα σπλάχνα μας αηδία
Υποδούλωση, μοναξιά και ξεφτίλα
Πολύ ξεφτίλα ρε αδερφάκι μου
Όσο δεν πάει παρά πέρα
Κι όμως πάει
Μέχρι εκεί πέρα που δεν φαντάζεσαι

Να μην σταματήσεις

Είμαστε φυλακισμένοι στις μεγαλουπόλεις
Είμαστε φυλακισμένοι στις καθημερινότητες
Στις συνήθειες
Στους εαυτούς μας τους ίδιους
Και ο ουρανός μοιάζει με βράχο
Βράχο βαρύ πάνω στα στήθη μας
Και όλο σπρώχνουμε για μιαν ανάσα
Με βία και λαχτάρα
Για τα λίγα που μας απέμειναν
Τη λήθη και το θάνατο
Ή την αθάνατη ελευθερία