Παρασκευή, 15 Αυγούστου 2014

Της δειλίας τα παράσημα



Είναι στιγμές που δεν ξέρεις τι να πεις
Που δεν έχεις τι να πεις
Που δεν υπάρχει τίποτα να πεις
Και ντρέπεσαι γι αυτό
Γιατί ξέρεις
Ότι δεν φτάνει μόνο να το πεις
Πρέπει και να το κάνεις
Και ξέρεις ότι δε μπορείς
Γιατί αυτό στοιχίζει
Οπότε τι να πεις;

Και κρύβεσαι

Και τους άλλους κοιτάζεις βουβός
Να δεις αν θα το καταφέρει κανείς

Λαχταράς κρυφά
Σαν τον ηδονοβλεψία
Να το κάνουνε για σένα

Και όταν το κάνουν
Θέλεις από τη δόξα τους να πάρεις
Έστω κι ένα κομματάκι μικρό
Να το κρεμάσεις στον τοίχο
Να το κάμεις εικόνισμα
Μπιχλιμπίδι
Της δόξας το στολίδι
Αφήνοντας να εννοηθεί κάτι θολό
Από της δειλίας σου το παράσημο

Σαν κλέφτης σιωπηλός
Στο σκοτάδι πνιγμένος
Μια στάλα φως
Ποτέ μη σε φωτίσει
Και καλύτερα να καθίσεις ακίνητος εκεί
Νεκρός

Ακόμα και η κίνηση εμπεριέχει την βλαβερή αυτή πιθανότητα 
Την πιθανότητα να χάσεις


Θλίψη



...

Δεν υπάρχουν σχόλια: