Αυτό το άλμπουμ είναι ένα πραγματικό ψυχογράφημα των τελευταίων 2 μου χρόνων στη Γερμανία.
Το έχω ήδη δημοσιεύσει για δωρεάν κατέβασμα, αλλά εδώ θα το δώσω
συνεχόμενο σε ένα αρχείο, όχι δηλαδή τα κομμάτια ξεχωριστά. Όπως θέλω να
ακούγεται δηλαδή, με αυτή τη σειρά. Μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ: http://www.mediafire.com/…/Dr_Vlad_-_What_else_what_fo…/file Ζητώ συγνώμη για την φτωχή παραγωγή, αλλά αυτά τα μέσα διαθέτω. Τα καλά μέσα προφανώς θα τα διαθέτουν οι περισσότερο ταλαντούχοι από εμένα. Κουτσά - στραβά λοιπόν, απολαύστε το!
Ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα μου και τον τραγικό χωρισμό μου, ξεκίνησα να γράφω κομμάτια, πολλά από αυτά τα εξέδωσα αργότερα στο φασιστογιουτιούμπ (έτσι κατάντησε δυστυχώς, η νέα ΕΜΙ τείνει να γίνει).
Δεν ήταν δυνατόν να πιάσω κιθάρα τον πρώτο χρόνο, για ευνόητους λόγους...
Εδώ λοιπόν θα παραθέσω αυτά τα τελευταία κομμάτια στην ντέμο έκδοσή τους ξεκινώντας από το:
Και ακολουθώντας με τα υπόλοιπα. Επίσης μπορείτε να βρείτε συνδέσμους για δωρεάν κατέβασμα κάτω από κάθε κομμάτι στο γιουτιούμπ.
Καλή σας ακρόαση, ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη και τα καλύτερα έπονται!
Μετά από μια αρκετά μεγάλη για εμένα αποχή, δύο περίπου χρόνων από τη μουσική σκηνή, λόγω του θανάτου του πατέρα μου, προσωπικών προβλημάτων και θεμάτων υγείας και ύστερα από ένα εύλογο χρονικό διάστημα ίασης και αυτοσυγκρότησης - αυτοσυγκράτησης, επέστρεψα επιτέλους δυναμικά.
"Ο Έρωτας θα μας τσακίσει και θα μας κάνει αληθινούς" τραγουδούσε αυτή η Αθάνατη ψυχή κι εγώ "σακάτης και τυφλός" τη φωνή του ακολουθούσα, σαν της Αριάδνης τον μίτο για να με βγάλει από τον Λαβύρινθο του πόνου, της κατάθλιψης, της άρνησης, της παραίτησης και της εγκατάλειψης.
Οι νύχτες του πόνου ατελείωτες και στο στόμα η πίκρα, στο κεφάλι μέσα το σκοτάδι και φουρτούνα μεγάλη, θρήνος, οργή, απόγνωση και ματαιότης. Τα πάντα αβάσταχτα και το φάρμακο για κάθε πόνο και πάλι στο προσκήνιο, βάλσαμο και γαλήνη. Και μετά από τόσα χρόνια διακοπής, άντε ξανά - μανά και αλκοόλ πολύ. Ότι είχα κτίσει με κόπο στην ξενιτιά ύστερα από τόσα χρόνια σκληρής προσπάθειας, στερήσεων, εργασίας και σε πολλές περιπτώσεις αυτοθυσίας, έπεσαν σαν χάρτινος πύργος, με το φύσημα του πιο φρικτού μα μίζερου, υπόκωφου κι ατροφικού αέρα.
Όμως πολύ γρήγορα, ευτυχώς και λόγω εκπαίδευσης, κατανόησα το τι μου συμβαίνει και αποφάσισα δίχως δεύτερη σκέψη ότι πρέπει να κάνω κάτι και ότι από κάπου θα έπρεπε να ξεκινήσω. Έτσι ξεκίνησα με το πρωτεύον και πιο πονεμένο κομμάτι της ζωής μου, δηλαδή με την υγεία μου, ψυχική και σωματική. Κατευθείαν τότε λοιπόν, απευθύνθηκα στους ειδικούς και ξεκίνησα ένα πρόγραμμα ψυχικής και σωματικής αποκατάστασης, με τη βοήθεια ψυχολόγου, γενικού παθολόγου, κοινωνικού λειτουργού και ψυχίατρου. Έκοψα όλες τις ουσίες και συγκεκριμένα έκανα να πιω έστω και μια σταγόνα αλκοόλ για οκτώ ολόκληρους μήνες. Παράλληλα με τη θεραπεία μου, ξεκίνησα πάλι και με τη μουσική ενασχόληση, στην αρχή απλά μελετώντας ξανά και γράφοντας κομμάτια μόνος μου στο σπίτι, έπειτα βγήκα επιτέλους ξανά και στο δρόμο και ξεκίνησα να εργάζομαι επίσης και ένα καινούριο αγγλόφωνο μουσικό σχήμα, ενώ παράλληλα δουλεύω και τα ελληνόφωνα κομμάτια μου, με σκοπό την παραγωγή και εκτέλεσή τους κατά την επιστροφή μου στα "πάτρια" εδάφη.
Μέχρι τότε, φρόντισα να βρω και μια επίσημη εργασία πάνω στο επάγγελμά μου πλέον, δηλαδή αυτό του μουσικού: μια φορά την εβδομάδα οργανώνω και διευθύνω μια μουσική σκηνή, εδώ, στο Κόννεβιτς της Λειψίας, στην ανατολική Γερμανία, σε μια παμπ που φτιάχνει και φαγητό. "Open Stage - Jam Session" όπου σημαίνει ότι έχω έτοιμη τη σκηνή, με τα βασικά μουσικά όργανα και μηχανήματα ήχου (μια ηλεκτρική κιθάρα και μια ακουστική, ένα μπάσο, ένα ηλεκτρικό πιάνο, τύμπανα, έναν ενισχυτή μπάσου, δύο ηλεκτρικής κιθάρας, δύο για ακουστικά όργανα, δύο μικρόφωνα, σύστημα ΡΑ κονσόλα/ενίσχυση/ηχεία και έναν βίντεο προτζέκτορα) και προετοιμασμένο πρόγραμμα που έχει ως εξής:
Η πρώτη ενότητα - ώρα είναι χωρισμένη σε τέσσερα εικοσάλεπτα, στα οποία κάποιος καλλιτέχνης μπορεί να παρουσιάσει ένα κομμάτι της δουλειάς του, ώστε να υπάρχει ένας ακόμα ελεύθερος χώρος προώθησης ανεξάρτητων μουσικών, ποιητών, ακόμα και ηθοποιών, ενώ κάθε πρόταση μορφής τέχνης η οποία είναι εφικτή και φιλική στον περιβάλλοντα χώρο είναι ευπρόσδεκτη - καλοδεχούμενη.
Στην δεύτερη ενότητα, η οποία κρατάει και για τρεις ώρες το λιγότερο, ακολουθεί η συνεδρία των μουσικών, όπου ανάλογα με την μουσική θεματική της βραδιάς (μπλουζ ή ροκ ή προγκρέσιβ ή μπάλκαν ή οριεντάλ ή παραδοσιακά και πάει λέγοντας), φέρνουν και τα όργανά τους μαζί, ώστε να δημιουργήσουμε όλοι μαζί επί σκηνής, υπό κάποιες προϋποθέσεις οι οποίες είναι ήδη σε όλους γνωστοποιημένες, όπως για παράδειγμα ο ρυθμός και η ακολουθία των συγχορδιών και έπειτα ύστερα από συνεννόηση εναλλασσόμαστε στα όργανα και αλλάζουμε τους ρυθμούς και τις τάσεις, κάνουμε παύσεις για αυτό οργάνωση και άντε ξανά μανά!
Μετά λοιπόν και από αυτή τη συνεδρία όπου είμαι υπεύθυνος για τη ροή και την πραγμάτωσή της, κάνουμε μια μικρή παύση και αναλαμβάνω ρόλο DJ, παίζοντας μουσική ανάλογη με αυτή που είχαμε καταπιαστεί νωρίτερα, οπότε τελειώνουμε τη βραδιά με ένα μίνι πάρτι, όσο τραβήξει, κάποιες φορές ίσως και λάρτζ...
Για όσους - όσες θέλουν να επισκεπτούν τη σελίδα:
https://www.facebook.com/willsonsopenstagejamsession/
Αυτά λοιπόν για την ώρα και προχωράμε, με καινούριους μουσικούς και συνεργασίες και όπου μας βγάλει, όχι το κύμα αλλά οι κόποι μας!
Θα τελειώσω το γραπτό με ένα από τα τελευταία μου ελληνικά τραγούδια:
Επίσης το μπλογκ θα υποστεί αναβάθμισης...
Χαιρετώ λοιπόν για την ώρα και καλή αντάμωση!
Λίγα - πολλά λόγια σχετικά με την κυκλοφορία της κασέτας νο.1
Έχω μια μποέμ διάθεση σήμερα, καθόλου σοβαροφανή ή κουλτουριάρικη όπως θα την έλεγε κάποιος αιθεροβάμων προφανώς, ονειροπαρμένος φιλομαθής αναγνώστης, ο οποίος θα προσδοκούσε κάποια ποιότητα στα γραφόμενα μου ως δημιουργού - καλλιτέχνη και κάπως έτσι θα παρουσιάσω την πρώτη μου κασέτα - σιντί, με κόνξα και με τσαχπινιά.
Θα θέσω λοιπόν τα θέματα που θα απασχολήσουν το άρθρο - παρουσίαση, κάπως χύμα και χαοτικά:
Γιατί "κασέτα" αφού κυκλοφορεί διαδικτυακά και σε σιντί; Να, εγώ όταν ξεκίνησα έτσι ξεκίνησα, με κασέτα. Το σιντί το βγάλανε, το ανακάλυψαν αργότερα και οι δάσκαλοί μου με είχαν μάθει με κασέτα. Και πρώτος από αυτούς ο Άσιμος, ένας από τους κυριότερους πνευματικούς μου καθοδηγητές, που ήταν και φίλος της μάνας μου και του πατέρα μου και μπαινοβγαίναμε στα σπίτια και από αυτόν είχα δει πως γίνεται η "δουλειά", πως λειτουργεί που ήθελε να είναι από τότε και πάντα ανεξάρτητος και ελεύθερος και έβγαζε μόνος του τις κασέτες του και τις πουλούσε και με αυτόν έπαιξα και πρώτη φορά μουσική στο δρόμο, παιδάκι μαζί και με άλλα παιδάκια φίλων της παρέας και την κόρη του την Κυριακούλα τη Λίλιαν που είχαμε και την ίδια ηλικία και παίξαμε τα κάλαντα σε μια δική του εκδοχή την οποία μπορείτε να ακούσετε πατώντας κατευθείαν ΕΔΩ ΑΚΟΥΣΕΤΗΝΑ. Και δεύτερος δάσκαλος μα περισσότερο ιστορικός της ροκ μουσικής και πρακτικός, ο καλύτερος ροκ κιθαρίστας της Ελλάδας για μένα, παρά πνευματικός, αφού μου έμαθε τότε όλη την μορφολογία, τη γεωγραφία, την αισθητική και τα χαρακτηριστικά - διαφορές των ήχων, να ηχογραφώ στο τετρακάναλο το κασετόφωνο και πως να προγραμματίζω τα ντραμς και επίσης το κυριότερο ήταν δάσκαλός μου στην κιθάρα, σύντροφος της μητέρας μου και ζούσαμε και για πολλά χρόνια στο ίδιο σπίτι, οπότε ήταν φυσικό ακόλουθο να διδαχτώ σε διαφορετικούς τομείς από αυτόν τον υπέροχα παράξενο άνθρωπο και ευαίσθητο καλλιτέχνη. Αναφέρομαι στον Θεολόγο το Στρατηγό εδώ. Γι αυτό λοιπόν κι εγώ επιμένω να βγάλω κι άλλες κασέτες. Και ξέρεις ποια είναι η πλάκα; Θα κυκλοφορήσει όντος και σε κασέτες και όποιοι είναι τυχεροί και χρησιμοποιούν ακόμα το μέσο, είμαι σίγουρος ότι θα ανταμειφθούν με το παραπάνω. Γι αυτούς το κάνω άλλωστε, για μένα και γι αυτούς και για τους άλλους τους καινούριους που δεν ξέρουν, μήπως και τους βάλω στο τριπάκι και μάθουν, γιατί δεν ξέρουν τι χάνουν και είναι κρίμα, αδικία, θηλιά στο λαιμό της αντεργκράουντ μουσικής σκηνής.
Ένας ακόμα λόγος που θέλω κασέτα, είναι ότι αυτή είναι η πρώτη προσωπική μου δουλειά με ελληνικό στίχο που κυκλοφορεί και φέρει το δικό μου όνομα και όχι το όνομα κάποιας μπάντας για την οποία έγραψα τη μουσική και τους στίχους ή απλά συμμετείχα. Πρόκειται λοιπόν για την πρώτη μου προσωπική εργασία, εγκαινιάζοντας λίγο - πολύ το δικό μου στιλ μουσικής που θα ακολουθήσω για την επόμενη προσεχή δημιουργική μου περίοδο και πολύ σύντομα θα είμαι σε θέση να σας ανακοινώσω την έκδοση του πρώτου μου δίσκου σε βινύλιο.
Ήρθε λοιπόν η ώρα να περάσουμε στο περιεχόμενο της κασέτας:
Με μεγάλη τιμή χαρά, ψυχική γαλήνη κι ευχαρίστηση, βρίσκομαι επί τέλους στην ευχάριστη θέση να σας προσφέρω κάποια από τα ελληνόφωνα τραγούδια μου, έχοντας γνώση ότι η παραγωγή είναι πολύ χαμηλή και η ποιότητα όχι δα και αυτή που θα ήθελα, αλλά καμιά φορά δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο ο ήχος, αλλά αυτό που έχεις να πεις, το πως το λες και πάνω απ όλα η ψυχή!
Η μουσική είναι ψυχή και πρέπει πάνω απ όλα να είναι αυθεντική. Η ποιότητα της παραγωγής εξαρτάται πάντα από χρήματα.
Ε λοιπόν εμείς χρήματα δεν έχουμε αλλά έχουμε ψυχή και τρέλα και έμπνευση και πάρα πολλά πράγματα να επικοινωνήσουμε, και να πούμε, να μάθουμε στον κόσμο.
Ας δώσουμε το όραμα για έναν καλύτερο κόσμο, να πολεμήσουμε, να πολεμάμε καθημερινά και ασταμάτητα γι αυτόν και πάνω απ όλα να πολεμάμε καθημερινά και ασταμάτητα να γινόμαστε καλύτεροι, γιατί ένα μικρό κομματάκι του κόσμου ήμαστε κι εμείς κι από εμάς θα πρέπει να ξεκινήσουμε να αλλάξουμε, να προχωρήσουμε μπροστά και να συμπαρασύρομαι κι άλλους, ώσπου να γίνουμε εκατομμύρια σε όλο αυτό τον άδικο κόσμο και να τον αλλάξουμε μια για πάντα, να παραδώσουμε στα παιδιά μας ότι μπορέσαμε να περισώσουμε απ αυτή τη γη.
Τα εξώφυλλα αυτά τα έφτιαξα μόνο για την ηλεκτρονική - ψηφιακή κυκλοφορία και είναι κατά τα κριτήρια μου αρκετά χαμηλού αισθητικού επιπέδου, αλλά για κάποιο λόγο που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει, βιαζόμουν και την έκανα την τσαπατσουλιά - χρεώστε με κύριε δικαστά, οπότε τα κρατάω κι ας είναι ψιλομάπα.
Θα ανταμειφθείτε όμως και με το παραπάνω, όσες και όσοι προμυθευτείτε την κασέτα ή το σιντί, γιατί σε κάθε δέκα κομμάτια τα εξώφυλλα θα είναι μοναδικά και φτιαγμένα στο χέρι και δεν θα κυκλοφορήσουν ποτέ παραπάνω από δέκα κομμάτια με το ίδιο εξώφυλλο.
Αυτό, για παράδειγμα, είναι το εξώφυλλο από τις πρώτες δέκα κασέτες οι οποίες ήδη κυκλοφορούν:
Τα κομμάτια της κασέτας είναι τα περισσότερα καινούρια και κάποια, παλαιότερα και αποφάσισα να τα κυκλοφορήσω με το περίπου εξής σκεπτικό, σε μια στιγμή πνευματικής κατάνυξης, ύστερα από παγανιστικού τύπου προτροπή - εισαγωγικό τελετουργικό στη σκέψη:
Με ένα τσιγάρο στο χέρι, στο καταπράσινο πάρκο στο Λουτράκι, μια μπύρα και μια κλασσική κιθάρα παρά πόδας, σκεφτόμουν τα σιντί και παλαιότερα τις κασέτες που έχω κυκλοφορήσει με διάφορες μπάντες μου, από Dellirium Fuzz, Varate Violintzides μέχρι Romeo was a Jerk, το σιντί με τους Dark Vein και πολλές και διάφορες άλλες κασέτες στο παρελθόν, αλλά ποτέ, καμία, ούτε μία κασέτα ή σιντί ή οτιδήποτε με τα ελληνόφωνα ροκ, γκάραζ πανκ, "έντεχνα" (ο όρος "έντεχνα" με κάνει και ξερνάω) φολκ, πειραματικά και νταρκ τραγούδια μου.
Τα έβαλα κάτω λοιπόν σιγά - σιγά και ανακάλυψα ότι έχω πάρα πολλά ελληνόφωνα τραγούδια μου ακυκλοφόρητα, χώρια τα καινούρια ελληνόφωνα που έχω γράψει τα τελευταία τέσσερα χρόνια που ζω στη Λειψία, που κάποια από αυτά βέβαια έχω δημοσιεύσει στο ίντερνετ σε διάφορα κοινωνικά δίκτυα, αλλά όχι συγκεντρωμένα και σε μορφή άλμπουμ, για να μπορεί να τα αποκτήσει ο ακροατής και να τα ακούσει σε διαφορετικά μέσα, από αυτοκίνητα μέχρι μπαρ και συγκεντρώσεις σε σπίτια, βουνά, λαγκάδια και κάτω από το βυθό της θάλασσας που η αγάπη μου, η αγάπη μου κοιμάται.
Το υλικό που συγκέντρωσα από ελληνόφωνα τραγούδια μου είναι πάνω από 50 άρτια, ολοκληρωμένα μουσικά και στιχουργικά και φυσικά δε σταματάω να δημιουργώ προς αυτή την κατεύθυνση.
Επέλεξα λοιπόν ενδεικτικά 17 από αυτά, σαν μια πρώτη έκδοση αυτού του συγκεκριμένου μουσικού στιλ που αντιπροσωπεύουν.
Η παραγωγή είναι μηδενική, με ότι μέσα διαθέτω και τα έφτιαξα όλα μόνος μου, έπαιξα όλα τα όργανα, προγραμμάτισα τα ντραμς, έκανα και την ηχογράφηση και την μίξη, σε λίνουξ στο σπίτι. Συνεργάτες έχω πολύ λίγους, όσον αφορά τα ελληνόφωνα τραγούδια στη Γερμανία (λογικό), γιατί δεν έχω λεφτά να τους πληρώσω για να τους "κλείσω", εφόσον αυτή η μουσική είναι αδύνατον να πουλήσει στη Γερμανία. Μόνο από τα λάιβ μπορώ να τους πληρώνω και αυτό το κάνω σπαθί μερτικό. Όσα βγάζουμε με τους μουσικούς μου, στη μέση, αλλά αυτά γίνονται με τις αγγλόφωνες μπάντες που έχουμε.
Αφίξεις!
Επίσης σε αυτή την κασέτα, σε ορισμένα κομμάτια μπάσο παίζει ο παλιός φίλος μου και συνεργάτης, Γιώργος Ταμπούκος, ο οποίος ήρθε στην Λειψία αποκλειστικά για να δημιουργήσουμε και να δουλέψουμε μαζί, αφού παίζαμε μαζί και στο παρελθόν και είχαμε βγάλει και ένα CD με τους Dark Vein και μπορούσαμε να συνεννοηθούμε μουσικά άψογα και ως φυσικό και λογικό επόμενο, είχε ξεμείνει στην Ελλάδα από δουλειά και οι μόνες επιλογές που του είχαν μείνει ήτανε η αυτοκτονία ή το σκυλάδικο (επίσης αυτοκτονία).
Και έτσι λοιπόν βρεθήκαμε κάπου εδώ:
"Δουλεύουμε" την πρώτη μπάντα που δημιούργησα όταν πήγα στη Γερμανία και βγάλαμε και το CD, τους "Romeo was a Jerk", για τους οποίους είχα γράψει τη μουσική και τους στίχους, μα μόλις βγάλαμε το CD, ο μπασίστας αποδείχθηκε ότι δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει επαγγελματικούς ρυθμούς περιοδείας και διάδωσης του δίσκου, λόγο ψυχολογικών προβλημάτων και του αλκοόλ, οπότε και τον σχολάσαμε και αποφασίσαμε να φέρουμε το Γιώργο ο οποίος ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να μάθει τα κομμάτια τσακ - μπαμ, όπως και έγινε, αλλά όταν ήρθε ο Γιώργος, μετά από λίγο καιρό χτύπησε η πόρτα και ήρθε ο ντράμερ να μας ανακοινώσει ότι φεύγει από τη μπάντα και από όλες τις μπάντες και ότι αλλάζει ζωή, γιατί τον χώρισε η πιτσιρίκα του. Ήρθε στο σπίτι μου με κομμένα μαλλιά και έκλεγε σαν παιδάκι 43 χρονών άνθρωπος για την 20χρονη, που νόμιζε ότι τον είχε αγαπήσει και ότι είχε βρει τη γυναίκα της ζωής του. Και δεν πίστευα στα μάτια μου ότι υπάρχουν στον κόσμο τέτοια κορόιδα... Και όμως, ακόμα από τη Λειψία δεν έφυγε, ούτε ζωή άλλαξε, απλά έκανε ξεκαθάρισμα και απ ότι φάνηκε το ξεκαθάρισμα είχε μέσα και υπολογισμούς με φράγκα και η δική μου μπάντα δεν πλήρωνε καλά απ ότι φαίνεται... και επίσης η πιτσιρίκα τον άφησε όταν κατάλαβε ότι ο "ροκ σταρ" δεν είχε φράγκα, απ ότι φαίνεται...
Κάτι συμπτώσεις αυτή η ζωή!
Και αυτοί οι δύο τύποι μου κατέστρεψαν τη μπάντα και δύο ολόκληρα χρόνια σκληρής
δουλειάς και αφραγκίας στα κρύα της Γερμανίας. Και όλα αυτά και άλλα
πολλά για να ζω στην ίδια γειτονιά με τις κόρες μου (θα έσκαγα αν δεν το
λεγα).
Αλλά εμείς δεν το βάλαμε κάτω, γιατί έτσι και αλλιώς εξακολουθούσαμε να ζούμε τη φυσική μας κατάσταση, τη μουσική δηλαδή, να φτιάχνουμε κομμάτια και να ψαχνόμαστε προς όλες τις μουσικές κατευθύνσεις, με σκοπό να βρούμε τη φάση μας και έτσι γεννήθηκαν οι "Second Youth" , με τη συμβολή της Ντάνι στην ηλεκτροκλασσική κιθάρα, τα φωνητικά, τους στίχους και τις μελωδικές της ιδέες, αφού καταλάβαμε ότι έχουμε πολλά κοινά ακούσματα τελικά και ότι επίσης δένουμε δυναμικά μουσικά, με μια κατά κάποιον τρόπο ιδιαίτερα ελκυστική διαφορετικότητα.
Παράλληλα κάνουμε και εμφανίσεις ως δύο ή τρίο, σε μικρά μπαράκια και άλλα μέρη, παίζοντας διασκευές από alternative rock, post punk, dark wave, indie, garage, αλλά και πιο ελαφρά σετ με classic rock πάρα πολύ blues που εδώ στη Γερμανία το λατρεύουν, για να κάνουμε και κάποια μεροκάματα που πιστέψτε με, τα έχουμε μεγάλη ανάγκη.
Επίσης σχηματίσαμε και μια world multicultural μπάντα τους "MediterranEast" αλλά περισσότερο για εμπορικούς λόγους, να βγάλουμε κανένα μεγάλο φεστιβάλ που πληρώνουν καλά, αφού έτσι και αλλιώς ήμαστε εντελώς αντίθετοι στο New Age χιπισμό, τον εσωτερικισμό και όλη την δήθεν και χίπστερ εναλλακτικούρα, αιρέσεις, παραθρησκευτικές ομάδες που και καλά μας "ψήνουν" και μας τα κάνουν "να" περί ελευθερίας και ειρήνης και καμία σχέση με ελευθερία ειρήνη δεν έχουν όλες αυτές οι επικίνδυνες μεταμφιεσμένες σε "ειρηνικές θετικής ενέργειας αχτίδες" που πασάρουν οι ανά τον κόσμο γιάπηδες, τραπεζίτες, Σαουδάραβες πρίγκιπες, Αμερικάνοι νεοφιλελεύθεροι, σιωνιστές Εβραίοι, στη νεολαία μας κάνοντας το μυαλό της πουρέ μέσα από όλο αυτό το μεταμοντέρνο νεοταξικό πανηγύρι που οδηγεί στον πλήρη αποπροσανατολισμό, την αποχαύνωση και την απάθεια, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της ειρήνης ανάμεσα στους λαούς και τον κόσμο. Έτσι δημιουργούνται πειθήνιοι πολίτες σκλάβοι, που έχουν την ψευδαίσθηση ότι ζουν ελεύθεροι, κλείνοντας τα μάτια τους σε όλα αυτά τα κακά, τα "αναπόφευκτα" δεινά που συμβαίνουν γύρο τους και για τα οποία δε μπορούνε να κάνουν τίποτα και ας είναι και αυτοί συνένοχοι διά της απάθειας και της αποστροφής τους. Οπότε για ένα - δυο το πολύ φεστιβάλ μας βλέπω να παίζουμε σε τέτοια φάση, να μπαλώσουμε τίποτα λογαριασμούς και χρωστούμενα και άσε τους χίπηδες να χαίρονται ότι θα αλλάξουνε τον κόσμο με αγκαλιές και λουλούδια, ενώ τα λουλούδια τους τα πουλάνε νεκροθάφτες.
'Ετσι λοιπόν κάπου εδώ ανοίγει ένα νέο μουσικό κεφάλαιο, επικεντρώνοντας σε δικά μου κομμάτια ελληνόφωνα, με κεντρικό άξονα το ελληνικό ροκ, περιτριγυρισμένο από όλα τα ακούσματα και τις εμπειρίες, μουσικές και όχι, που κουβαλάω στην πλάτη μου σε αυτή την αλλοπρόσαλλη και επεισοδιακή διαδρομή της ζωής μου.
Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας και από εδώ και πέρα σε βινύλιο, αφού το σιντί ποτέ δεν το γούσταρα αλλά δεν έχει και καμία αξία. Τα πικάπ επιστρέφουν σε όλη την Αμερική και την Ευρώπη και ο κόσμος επέστρεψε ξανά στη μαγεία του αναλογικού!
Θα ήθελα να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την Κατερίνα Δήμα, που μου παραχώρησε τους στίχους "ζωή στα κάτεργα της μέρας" και την Μαρία Κατσοπούλου για το "Λίβελλος κατά της ανθρωπότητας". Και επίσης το Γιώργο Ταμπούκο που παίζει μπάσο στα κομμάτια 03, 05, 12
Αφιερώνω αυτό το άλμπουμ στις κόρες μου Γαία και Μαρία, στον πατέρα μου που έχασα πολύ πρόσφατα, στην σύντροφο και αγαπημένη μου Ντάνι και σε όλες τις φίλες, φίλους, συντρόφισσες, συντρόφους, συγγενείς και "συγγενείς", αδέρφια και ξαδέρφια, όσους με στήριξαν και με στηρίζουν όλο αυτό τον καιρό και θα ήθελα να αναφερθώ ιδιαίτερα στο κομμάτι της μουσικής και να ευχαριστήσω όλες και όλους τους διαδικτυακούς φίλους και φίλες, για την υποστήριξη ηθική κυρίως και μάλιστα κάποιες - κάποιους που παρήγγειλαν και αγόρασαν κάποια από τα σιντί μου. Ξέρετε, για εμάς τους ανεξάρτητους καλλιτέχνες ήσαστε πολύ πολύτιμοι οι ακροατές μας. Γιατί εμείς δεν έχουμε σπόνσορες και δεν συνεργαζόμαστε με εταιρίες, γιατί θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι να δημιουργούμε και να παρουσιάζουμε το έργο μας ατόφιο, αληθινό, χωρίς λογοκρισία, γιατί αυτός είναι ο στόχος της τέχνης, να μαθαίνει στον κόσμο την αλήθεια, να τον ψυχαγωγεί, να τον κάνει καλύτερο. Και αυτό για να το πετύχουμε, πρέπει να είμαστε ελεύθεροι και όχι να εκτελούμε διαταγές και να πραγματώνουμε γραμμές και κατευθύνσεις.
Μόνο μέσο προώθησής μας λοιπόν είναι τα κοινωνικά δίκτυα και τα ιντερνετικά ραδιόφωνα, γι αυτό είσαστε κι εσείς τόσο σημαντικοί για μας, όσο δε φαντάζεστε. Είναι πολύ σημαντική η αναδημοσίευση ενός τραγουδιού μας ή μιας εκδήλωσης, είναι ο τρόπος προώθησής μας και για αυτό σας ευχαριστούμε όσο δεν παίρνει, γιατί αν μη τι άλλο, μας βοηθάτε να βγάλουμε τίμια το ψωμί μας!
Αφιερωμένο στους δασκάλους μου, Θεολόγο Στρατηγό, Βασίλη Πιερακέα, Τόλη Μπακόπουλο και τη δασκάλα μου στο πιάνο στο ωδείο Σκαλκώτα, την κυρία Σφυκοπούλου.
Καλή σας ακρόαση και ραντεβού ζωντανά!
Ένα παλιό κομμάτι που έγραψα το 1992 σε ηλικία 18 χρονών, όταν ήδη από τότε είχα μια όχι και τόσο θετική αντίληψη για τον κόσμο, την ανθρωπότητα. Ένιωθα ότι υπερτερεί στην κοινωνία άδικο, ο φθόνος και άλλα άσχημα και αναρωτιόμουν γιατί να είμαι υποχρεωμένος να συμμετέχω σε αυτό το χάλι.
Είχε πέσει τότε στα χέρια μου ένα τετρακάναλο για ηχογράφηση, με κασέτα και πειραματιζόμουν ως άσχετος για να μάθω να ηχογραφώ ιδέες μόνος μου στο σπίτι.
Ήταν τα τρία πρώτα χρόνια που έπαιζα κιθάρα, αυτοδίδακτος, αφού στη μουσική είχα σπουδάσει πιάνο και θεωρία της μουσικής. Πήγαινα τότε λοιπόν σε φίλους που ήταν κιθαρίστες πιο προχωρημένοι και μου έδειχναν και φυσικά στον δεύτερο πατέρα μου, το Θεολόγο το Στρατηγό που του χρωστάω πολλά όσον αφορά τη ροκ μουσική. Άκουγα για παράδειγμα ένα δίσκο Pink Floyd και προσπαθούσα να παίξω ένα θέμα και όταν δεν καταλάβαινα πως παίζεται, πήγαινα και ρώταγα τους άλλους που ήξεραν καλύτερα. Επίσης με βοήθησαν πολύ τότε στη μάθηση στα πρώτα μου βήματα στην κιθάρα, ο Τόλης Μπακόπουλος και ο Βασίλης ο Πιερρακέας.
Που είχαμε μείνει λοιπόν;
Ά... στην κασέτα!
Η κασέτα αυτή λοιπόν ήταν πολύ "χύμα" και περιείχε ιδέες από τραγούδια, όχι τελειοποιημένες.
Ξαφνικά μια μέρα, πριν από ένα χρόνο, που έκανα τη βόλτα μου στο ίντερνετ και συγκεκριμένα στο youtube, έπεσα πάνω στα τραγούδια μου και έπαθα πλάκα!
Είχε πέσει η κασέτα στα χέρια κάποιου, ο οποίος φυσικά δεν ήξερε ότι παίζει σε τετρακάναλο κασετόφωνο και όχι σε απλό δικάναλο. Ποια είναι η διαφορά: Το τετρακάναλο χωρίζει την κασέτα σε τέσσερα κανάλια και άμα την βάλεις να παίξει σε ένα κανονικό κασετόφωνο, διαβάζει μόνο τα δύο οπότε μπορείς να ακούσεις μόνο τα μισά όργανα.
Αυτός λοιπόν που είχε την κασέτα, την αντέγραψε μισή και την έδωσε σε άλλους. Το αποτέλεσμα της κασέτας δε, ήταν πολύ πρωτόγονο, γεμάτο λάθη και σουρεαλισμούς, βασικά κάτι σαν εφηβικό παιχνίδι. Αν αυτό συνέβαινε σε άλλον μουσικό, πιστεύω ότι θα ήθελε να κρυφτεί στα έγκατα τις γης.
Το γεγονός αυτό όμως είχε και τα θετικά του:
Με πήγε 22 χρόνια πίσω, εκεί που πολλά πράγματα είχαν παραμείνει θολά στη μνήμη μου και μια μεγάλη έκπληξη με περίμενε. Εκτός του ότι θυμήθηκα τραγούδια μου που τα είχα ξεχάσει, επίσης συνειδητοποίησα ότι δεν έχει αλλάξει και πολύ ο τρόπος σκέψης μου και το πως αισθάνομαι γενικότερα, το πως βλέπω τα πράγματα.
Πριν από μερικές μέρες λοιπόν, βρήκα ξανά έναν φίλο στα κοινωνικά δίκτυα, τον Αντρέα το Πρόβατο που είχαμε χαθεί μερικά χρόνια και που κάναμε πολύ παρέα τότε και παίζαμε και πανκ μουσική και μου είπε για την κασέτα και την θυμήθηκα ξανά και επίσης μου είπε ότι κάποιοι την έχουν βάλει σε ένα μπλογκ για δωρεάν κατέβασμα.
Έτσι λοιπόν την κατέβασα αποφάσισα να σουλουπώσω και να ηχογραφήσω ξανά κάποια από τα κομμάτια που μου αρέσουν πολύ και ένα από αυτά είναι το "εχθές ήταν σκόνη".
Φορτωμένος νοσταλγία και διάφορα άλλα συναισθήματα που με φέρνουν πίσω στην πατρίδα μου, την μοναδική μου πατρίδα, τα παιδικά μου όνειρα.
Η φωτογραφίες που επέλεξα για το βίντεο είναι του Josef Koudelka:
Θέλω να νιώσω την κάθε ελπίδα που χάθηκε Τις προσδοκίες του χθες για ένα μέλλον χλωμό περιμένω Τα κάστρα βουλιάξαν στο βούρκο της απελπισίας Στο στόμα η πίκρα, στο βλέμμα σκοτάδι, δεν ξέρω
Που πήγαν, πως φύγαν αυτές οι φωνές που μου λέγαν Για κήπους, ποτάμια, ελεύθερη φύση κι αγάπη Που είναι οι ψυχές που τραγουδούσαν μεσ' το μυαλό μου Κι εγώ να πιστεύω πως γύρο μου, όλα είν εντάξει
Εχθές ήταν σκόνη, απόψε ο αέρας την πήρε μακρυά Φοβάμαι το σήμερα, ουρλιάζω για τ αύριο, κανείς πουθενά Υγρό το μυαλό μου, στεγνή η φωνή μου, ίσως σβήσει η φωτιά Και άμα φωνάξω κανείς δεν θ ακούσει, ίσως πιο δυνατά
Μες το μυαλό μου σκόρπιες, σκέψεις χαμένες Και προσπαθώ να ορίσω, σημάδια εικόνες που φεύγουν Σταγόνες βροχής κυλάν αργά μες το κορμί μου Με πνίγει ο καπνός απ τα λόγια των άλλων που ξέρουν.....
Δεν ξέρω τι θέλω, σε ποιον θεό να πιστέψω Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να πετάξω μακρυά Τα φτερά μου δεμένα με χοντρές και βαριές αλυσίδες Τη δύναμη ψάχνω μα τώρα ίσως να ν αργά
Μοιραία η έλξη μας στέλνει πίσω ξανά Οι ιδέες χαθήκαν, τα είδωλα είναι νεκρά Τα μάτια μας κλείνουν, όλα είναι σκοτεινά Η σκέψη ησυχάζει, η ανάσα ηχεί πιο σιγά
Εχθές ήταν σκόνη, απόψε ο αέρας την πήρε μακρυά Φοβάμαι το σήμερα, ουρλιάζω για τ αύριο, κανείς πουθενά Υγρό το μυαλό μου, στεγνή η φωνή μου, ίσως σβήσει η φωτιά Και άμα φωνάξω κανείς δεν θ ακούσει, ίσως πιο δυνατά Πιο δυνατά
Αν θέλετε επισκεφθείτε την σελίδα μου στο φατσοβιβλίο: ΕΔΩ Δωρεάν κατέβασμα - Free download: ΕΔΩ
Ήταν μια μέρα στο Βερολίνο, στο σταθμό των λεωφορείων, που συνάντησα τον Άκθαμ. Κρατούσε ένα ούτι και περίμενε στη στάση για Λειψία. Τον πλησίασα και γνωριστήκαμε. Ταξιδέψαμε μαζί και μέσα στα πολλά, μου είπε ότι είναι μουσικός από τη Συρία και ότι ήθελε να ζήσει στη Λειψία και να κάνει μουσική και σπουδές. Τις πρώτες ημέρες τον φιλοξένησα στο σπίτι μας, ώσπου να βρει κάπου να βολευτεί και έτσι ξεκινήσαμε να κάνουμε μουσική μαζί.
Από την πρώτη στιγμή καταλάβαμε ότι είχαμε να πούμε πολλά, οπότε και το παλεύουμε.
Μαζί μας είναι και ο Γιώργος με το μπάσο του και αυτός από την Ελλάδα και φίλος - συνεργάτης από τα παλιά, που ήρθε και αυτός στην πόλη για να κάνουμε μουσική και επίσης η Γιούλε, φίλη από τη Γερμανία και μουσικός, παίζει τα κρουστά.
Μας προέκυψε λοιπόν το MediterranEast, για προφανείς μουσικούς και γεωγραφικούς λόγους. Μουσική εμπνευσμένη από τις παραδοσιακές μουσικές της ανατολικής Μεσογείου, της Συρίας, της Ελλάδας, της Αιγύπτου, της Τουρκίας, παιγμένη με τον δικό μας τρόπο.
Γιατί η μουσική δεν έχει σύνορα και η μουσική είναι τέχνη και η τέχνη είναι ζωή, οπότε και η ανθρωπότητα δεν θα έπρεπε να έχει σύνορα, διαμάχες, πολέμους και μισαλλοδοξίες.
Με αυτό τον τρόπο, με τη μουσική μας, γκρεμίζουμε τους τοίχους και κόβουμε τα συρματοπλέγματα, ελπίζοντας σε έναν κόσμο με ειρήνη, δικαιοσύνη και ανθρωπιά.
Abou Aktham Fakher: oud
Dr Vlad: guitar, vocals
George Taby: bass
Jule Strubel: tarabuka
Και αυτή είναι η πρώτη μας demo ηχογράφηση, η οποία έγινε στο δωμάτιό μου.
Είναι το γνωστό κομμάτι Μισιρλού, παιγμένο με τον δικό μας τρόπο.
Καλή σας ακρόαση!
Επισκεφθείτε τη σελίδα μας στο fb, για ενημέρωση, εμφανίσεις και τα λοιπά:
Και φτάσαμε λοιπόν στην ευχάριστη θέση, να ανακοινώσουμε την επιστροφή στο στίβο, ύστερα από τη μικρή διακοπή ολίγων μηνών, για τεχνικούς λόγους και ανθρώπινου δυναμικού ελλείψεις.
Με το φίλο Γιώργο στο μπάσο, την αγαπημένη συμμετοχή της Dary από τις "Miss Mudlin" στην κλασσική κιθάρα και λίγο αλλαγμένοι, με μερικά μπλιμπλίκια και ένα πλήκτρο παλιό, θα παρουσιάσουμε τα καινούρια μας κομμάτια, παλαιότερα από το πρότζεκτ "Romeo was a Jerk" και διασκευές από τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες, στους δρόμους της Dark Rock, της Alternative, της Post Punk και φυσικά της αγαπημένης μας Blues μουσικής.
Ακούστε επίσης το νέο μας κομμάτι, για το καινούριο μας μουσικό πρότζεκτ, "Second Youth":
Ένα ακόμα κομμάτι και κλείνει ο κύκλος για το Μάρκο.
Η πρώτη εκτέλεση είναι ηλεκτρική, το μπάσο το παίζει ο Γιώργος. Η δεύτερη είναι ακουστική και προσπαθήσαμε να την ηχογραφήσουμε ζωντανά στο δωμάτιο. Την ρυθμική κιθάρα παίζει η Όλγα.
Είναι για το Μάρκο, τον Μάρκο ως ιδέα και όχι ως πρόσωπο. Το Μάρκο που δημιούργησε τόσα πολλά αλλά στο τέλος πέθανε πάμπτωχος μουσικός του δρόμου. Το Μάρκο τον ασυμβίβαστο, τον Μάρκο τον αλάνι.
Second Youth είναι το νέο πειραματικό μας πρότζεκτ, το οποίο βασικά απέχει από είδη. Είμαστε εγώ, ο Γιώργος και η Όλγα, μέχρι στιγμής. Είναι σαν να ψάχνουμε τη μουσική μας ταυτότητα, είναι μία διαδρομή. Έχουμε ένα κοινό πρόβλημα ως μουσικοί, δε μπορούμε να παίξουμε ένα συγκεκριμένο είδος.
Θα μου πεις "και που είναι το πρόβλημα";
Το πρόβλημα είναι κυρίως οικονομικό, γιατί το ευρύ κοινό αρέσκεται σε είδη. "Τι θα πάμε να ακούσουμε σήμερα";
Ομάδες, κατηγορίες και τα λοιπά...
Πάντα είχα πρόβλημα με αυτά.
Παίζουμε απλά μουσική λοιπόν.
Ένα τραγούδι που έγραψα το 2007 "τα πλοία" και ένα ποίημα που το έγραψα χθες την "απάθεια", τα παντρεύω σε ένα κομμάτι.
Ηχογραφημένο στο σπίτι, σήμερα 23 Δεκεμβρίου 2014.
Τη μουσική, τους στίχους, το ποίημα, την εκτέλεση και την ηχογράφηση τα έκανα μόνος μου.
(παρακάτω παραθέτω λινκ για δωρεάν κατέβασμα)
Στίχοι:
Κοιτάζω τα πλοία που σκούριασαν μεσ το λιμάνι
Σαν πολιτεία γκρίζα που βουλιάζει
Τα πρόσωπα που κατοικήσανε μεσ την καρδιά μου
Και κλέψανε κάτι λίγο απ τα όνειρά μου
Θυμάμαι κι ονειρεύομαι τις νύχτες που δεν κοιμάμαι
Εικόνες και ξοδεύομαι στις ώρες που δεν περνάνε
Περνάνε τα χρόνια στις πλάτες μας σαν τα τρένα
Και μεις υποκρινόμαστε τα φρένα
Στιγμές της αγάπης και ανάμνησες του πόνου
Σωριάζονται στην άσφαλτο του χρόνου
Ταξίδια που δε γνώρισα να μην ξεκινήσω φοβάμαι
Ζωή μου πόσο σ αγάπησα, δεν ξέρω και μη με ρωτάτε
Στους δρόμους οι μέρες κι οι νύχτες μας κρυψώνες
Γίναν οι σκέψεις μπόρες και κυκλώνες
Γκρεμίζουν το χθες και χτίζουνε λίγο πιο πέρα
Και ξανακάνουνε τη νύχτα μέρα
Θυμάμαι κι ονειρεύομαι τις νύχτες που δεν κοιμάμαι
εικόνες και ξοδεύομαι στις ώρες που δεν περνάνε
Ταξίδια που δε γνώρισα να μην ξεκινήσω φοβάμαι
Ζωή μου πόσο σ αγάπησα δεν ξέρω και μη με ρωτάτε
............................
Απάθεια
Οι καμπάνες χτύπησαν τρεις
Τα πάντα γύρο σκοτάδι και υγρασία
Παγωνιά
Κι όμως νιώθω ένα ζεστό συναίσθημα, σαν αεράκι στοργής να τρυπώνει στην άθλια κάμαρά μου
Ίσως να είναι η φαντασία μου σκέφτηκα
Να την οδηγεί αυτή η λαχτάρα που έχω μέσα μου
Η λαχτάρα για ζωή
Ναι!
Να ζήσω κι εγώ
Να ζήσουμε κι εμείς
Μα δεν κρατάει πολύ
Γρήγορα έρχεται το πρωί
Και είμαι αναγκασμένος
Να αντικρίζω πρόσωπα
Τα πρόσωπα των γύρων μου
Τα γνωστά και τα άγνωστα
Τους περισσότερους κατσούφηδες και σκεπτικούς
Και κάποιους να χαίρονται
Μα όχι αληθινά
Κλείνοντας τα μάτια τους
Κάπως σαδιστικά
Σ αυτό που γύρο τους συμβαίνει
Απάθεια...
Κι αυτό το πράγμα με τσακίζει
Και πρέπει κάθε μέρα να αντισταθώ
Και να σηκώνομαι ξανά
Να βρίσκω τους ανθρώπους μου
Όσους απέμειναν
Και να φτιάχνουμε μαζί
Και άλλους καθώς να βρίσκουμε
Άσπρους
Κόκκινους
Μαύρους
Μπλε
Και συχνά να πέφτουμε σε τοίχους
Και να γινόμαστε κομμάτια
Θρύψαλα
Και να πρέπει να τα μαζέψουμε
Να τα συνθέσουμε ξανά
Και ξανά μανά απ την αρχή
Κι αυτό ποτέ να μην τελειώνει
Γιατί αλλιώς
Είμαστε νεκροί
Και είναι πιο πολλά τα "και"
Και ακόμα περισσότερα...
Demo ηχογράφηση στο σπίτι. Παίζω τις κιθάρες, το μπάσο είναι κιθάρα με octaver, τα τύμπανα τα έχω προγραμματίσει στο hydrogen και την ηχογράφηση την έχω κάνει με Ardour, όλα τα προγράμματα από linux ubuntu studio.
Μουσική και στίχοι: Δρ Βλαδίμηρος
Το ανεβάζω σε πρώτη demo εκτέλεση, πρόχειρη και αφού το δουλέψω τελειωτικά θα συμπεριληφθεί στο πρώτο επίσημο προσωπικό άλμπουμ μου, με τον τίτλο "σκουριά".
Στίχοι:
Τον αμφιβόλου ποιότητας χρόνο μου ξοδεύω μαζί σου
Και όταν χαίρεσαι λυπάμαι πολύ, που δε μπορώ να το ζήσω
Καταραμένος για πάντα χλωμός, να μη μπορώ πια να νιώσω
Στου παραλόγου τον κήπο γυμνός και ποιο θεριό να σκοτώσω
Εσύ παιδί της χαράς κι έτσι σε θέλω για πάντα να μείνεις
Πάντα να χαμογελάς και στους ανθρώπους κουράγιο να δίνεις
Για μένα είναι αργά κι αυτό το κρύο μου χει κόψει τα πόδια
Σακατεμένος, τρελός, να πέφτω πάνω στης ζωής τα εμπόδια
Πέτα, ψυχή μου πέτα
Πέτα και βάλε μας φωτιά
Δώσε, ψυχή μου δώσε
Και είν ο κόσμος μια σταλιά
Μ αρέσει να σε κοιτώ καθώς η λάμψη σου φωτίζει τη νύχτα
Αυτή που χρόνια κρατεί, ψυχή και νου φερμαρισμένα στα δίχτυα
Και κάθε λάμψη μικρή να προκαλεί δειλά το χαμόγελό μου
Καθώς ξεχνώ μια στιγμή της φυλακής το σκοτεινό θάνατό μου
Πέτα, ψυχή μου πέτα
Πέτα και βάλε μας φωτιά
Δώσε, ψυχή μου δώσε
Και είν ο κόσμος μια σταλιά
Με μεγάλη μου χαρά παρουσιάζω τον πρώτο μας δίσκο ως "Romeo was a Jerk"!
Περιέχει δικά μου κομμάτια, μουσική και στίχους και κάποια μάλιστα παλαιότερα, τα δύο τελευταία για την ακρίβεια, τα οποία είχα γράψει το 2008.
Αλλά θα πω πρώτα δυο λόγια για την ιστορία:
Η κεντρική ιδέα είναι η αποδόμηση των κατεστημένων σχέσεων μεταξύ των δύο φύλλων.
Έχουμε τον Ρόμεο και την Ιουλιέτα από το κλασσικό έργο του Σέξπιρ. Στην δική μας έκδοση όμως, η Ιουλιέτα δεν μένει δέσμια στο Πατριαρχικό κατεστημένο, αρνείται την υποταγή και την δειλία του Ρόμεο, τα πλούτη και στο τέλος το "σκάει" με έναν αλήτη, έναν πάνκι, αναζητώντας ένα αβέβαιο μα ελεύθερο και διασκεδαστικό, ανατρεπτικό μέλλον. Απλά γιατί ο Ρόμεο παραμένει υπόδουλος στις εντολές του πατέρα του και δεν έχει τα κότσια να επαναστατήσει.
Φτάνει λοιπόν πια, με το παραμύθι των παιδικών μας προτύπων, το οποίο προγραμματίζει γενιές και γενιές μέχρι σήμερα, στην κατεύθυνση της γυναικείας υποδούλωσης και της κυριλέ πορνείας. Δεν υπάρχουν πρίγκιπες και βασιλόπουλα να περιμένουν οι κόρες μας για να "σωθούνε". Οι δικές μας κόρες επαναστατούν στα κατεστημένα και οδεύουν προς την ανεξαρτησία και την απελευθέρωση.
Οι σχέσεις πρέπει να βασίζονται στην ειλικρίνεια και τη συντροφικότητα. Ο Έρωτας δε μπορεί να είναι αδίκημα, η ταμπού. Ο Έρωτας πρέπει να είναι ελεύθερος και αδέσποτος και ως πράξη θα πρέπει να τον δεχόμαστε σαν μία απλή βιολογική ανάγκη.
Έτσι λοιπόν, μέσα από αυτή την ιδέα, δημιουργήθηκε αυτό το πρότζεκτ, λίγο καιρό μετά αφού ήρθα στην Λειψία.
Στην αρχή έπαιζα ηλεκτρική κιθάρα, blues rock με τη μπάντα του Miguel Churs. Εκεί γνώρισα τον Κέβιν που παίζει μπάσο και τη Μαίρη που παίζει φυσαρμόνικα. Μετά από λίγο καιρό, ο Μιγκέλ αποφάσισε πως δεν θέλει να συνεχίσει να έχει μπάντα, λόγο ηλικίας και λόγο του ότι τα μουσικά πράγματα είχανε αλλάξει πάρα πολύ, από τότε που είχε πάει Αμερική και Μεξικό. Όταν γύρισε πίσω στη Γερμανία, μετά την πτώση του τοίχους, βρήκε έναν άλλο κόσμο. Δεν του αρέσει όμως πλέον το μουσικό κατεστημένο ως έχει και δε μπορεί να προσαρμοστεί σε αυτό. (Για τις λεπτομέρειες και τις διαφορές των μουσικών κατεστημένων, από Σοβιετική Γερμανία μέχρι Αμερική και την σημερινή κατάσταση, θα αναφερθώ σε άλλο άρθρο, γιατί θέλει μεγάλη ανάλυση για να γίνουν κατανοητές).
(Μαίρη στις φυσαρμόνικες)
Έτσι λοιπόν ξεκινήσαμε να παίζουμε μαζί με τον Κέβιν και να δημιουργήσουμε μια μπάντα. Η Μαίρη δεν μπορούσε να διαθέσει πολύ χρόνο, λόγο υποχρεώσεων, οπότε και αποφασίσαμε να συμμετέχει σε κάποια κομμάτια και κονσέρτα. Και έτσι έγινε. Μετά από λίγο καιρό και έπειτα από δοκιμές, βρήκαμε και το ντράμερ που θα μπορούσε να παίξει με τα είδη μουσικής που δουλεύουμε και αυτός ήταν ο Κόμα.
Ξεκινήσαμε λοιπόν να δουλεύουμε τα τραγούδια μου όλοι μαζί και έτσι γεννήθηκαν οι Romeo was a Jerk.
Η ιδέα του ονόματος μου ήρθε από το τραγούδι του Emir Kusturica, το "Was Romeo Really a Jerk?", θέλοντας να δώσω την απάντηση: Ναι ήταν και πολύ μάλιστα, όπως είναι μαλάκας και ο κάθε Ρόμεο τελικά.
(Κόμα στα τύμπανα)
Τα κακά νέα είναι ότι ο μπασίστας μας άφησε για ιατρικούς κυρίως λόγους υγείας, αυτή τη στιγμή ακριβώς που έπρεπε να ξεκινήσουμε περιοδεία για να προωθήσουμε το έργο μας. Μεγάλη σφαλιάρα αυτή! Τα καλά νέα είναι ότι βρήκαμε αντικαταστάτη, αλλά δεν θα μπορέσει να μας ακολουθήσει για πολύ, γιατί παίζει και σε άλλες μπάντες. Ψάχνουμε λοιπόν για μόνιμο μπασίστα για τη μπάντα και γενικότερα εγώ προσωπικά ψάχνω για μπασίστα φουλ τάιμ και για το δικό μου προσωπικό ελληνόφωνο πρότζεκτ.
Ο δίσκος κυκλοφορεί ηλεκτρονικά και μπορείτε να τον κατεβάσετε από εδώ: DOWNLOAD ROMEOS CD
Τον οποίο και πουλάμε, πρώτον γιατί μας κοστίζει και δεύτερον γιατί ζούμε από τη μουσική. Επίσης μπορείτε να το προμηθευτείτε και σε μορφή CD κασετίνα, μέσω ταχυδρομείου, επικοινωνώντας μαζί μου στο vladritsa@yahoo.com
Αν κάποιος δε μπορεί να διαθέσει χρήματα, επειδή απλά δεν έχει, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί μου και να του το μεταφέρω δωρεάν στην ψηφιακή του μορφή, μέσω του Wetransfer.
Για πιο "ειδικούς" λόγους, όπως ενίσχυση καταστάσεων και αλληλεγγύη, παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μου για να βρούμε τρόπο.
Το εξώφυλλο του δίσκου έχει ζωγραφίσει ο φίλος και συνεργάτης Γιώργος Μικάλεφ.
Τον σχεδιασμό και τις μακέτες τις έχω φτιάξει εγώ και την φωτογραφία την έχει τραβήξει η Νουράνι.
Η καθυστέρηση στις ταχυδρομικές παραγγελίες των CD, οφείλεται στο ότι τα κάνουμε όλα στην κυριολεξία μόνοι μας.
Στίχοι, μουσική, κιθάρες, φωνητικά, o Δρ Βλαδίμηρος
Στα τύμπανα ο Κόμα
Στο μπάσο ο Κέβιν
Στις φυσαρμόνικες η Μαίρη
Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο home studio του Olaf Schuller με μίσθωση, υπό την προσωπική του επιμέλεια.
Το Mastering το κάναμε μόνοι μας.
Για τη συσκευασία συνεργαστήκαμε διαδικτυακά με εταιρία στο Ανόβερο.
Ευχαριστούμε για την ηθική και υλική σας συμπαράσταση!
Αυτή είναι η δεύτερη έκδοση demo του κομματιού και ο Θοδωρής Γκότσης παίζει το βιολί. Εγώ έχω γράψει τη μουσική, τους στίχους, έχω κάνει την παραγωγή και παίζω όλα τα υπόλοιπα.
SmallRoomWorx Leipzig 2014
Στο
βίντεο κάποιες φωτογραφίες είναι του Lucas Zimmermann και κάποιες άλλες
τις ψάρεψα στο διαδίκτυο. Αν κάποιος δεν επιθυμεί να παρουσιάζονται
εδώ, ας επικοινωνήσει μαζί μου και θα τις αφαιρέσω.
Θυμάμαι πάντα ήθελα ν αλλάξω τον κόσμο
Ή να φύγω μακριά μέσα από ένα τόξο
Όλα γύρο θαμπά η εξουσία και το ψέμα
Πόνος, βία, το καθήκον, νόμοι, τάξη, πλούτος κι αίμα
Κι όλα αυτά να χτυπούν το φτωχό το μυαλό μου
Να με φέρνουν πιο κοντά στον πρόωρο θάνατό μου
Να ξυπνάνε της οργής μου τη φωνή που με καλεί
Επιτάσσοντας τη μάχη ή την αυτοκαταστροφή
Τα πάντα θολά, όλα γύρο μου ψέμα
Αλλού με μούχλα το ψωμί κι αλλού να στάζει αίμα
Νεκρές πολιτείες, καλοθρεμμένοι σκλάβοι
Με τα φώτα της οθόνης για να δούνε στο σκοτάδι
Κλείσε το φως, το χέρι σου δώσ' μου
Καθώς θα κλέβουν τους φτωχούς ενός κατώτερου κόσμου
Γυμνασμένοι προστάτες, φύλακες της εξουσίας
Για να χτίσουνε τα κάστρα της υψίστης ασφαλείας
Πάμε!
Τα λόγια περιττά όταν παίζει η κιθάρα
Με θυμό δυναμικό να ξυπνά κάθε νεκρό
Κι άμα θες να κοιμηθείς το μπελά σου θα βρεις
Κι αν γουστάρεις ηρεμία, ησυχία κι αφασία
Πιο φτηνά θα πουληθείς ή να πας να γαμηθείς
Έχει σκλάβους πολλούς, δε μπορείς να φανταστείς
Δεν σε έχουνε ανάγκη, σαν εσένανε μυριάδες
Να σου σκάβουνε το λάκκο, μήπως γκρεμοτσακιστείς
Να σου φάνε τη σειρά οι ρουφιάνοι, κερατά
Να σου κλείσουνε το σπίτι, να σου πάρουν τη δουλειά
Γιαυτό σήκω από τη θέση σου και κούνησε τη μέση σου
Ύψωσε γροθιά και ξήλωσε την τσέπη σου
Δεν έχεις άλλο περιθώριο κι άλλη επιλογή
Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα, δύο χιλιάδες δέκα
Τέσσερα, το ζήσαμε, το ζούμε, σήκω, τρέχα, πάμε
Χάσαμε το μπούσουλα, δεν ξέρω πια που πάμε - πάμε
Ένα σχεδόν αιρετικό κομμάτι για τον αγαπημένο Μάρκο, το Μάρκο της
καρδιάς μας, αυτόν που έπαιζε τα μπλουζ στους δρόμους και τα ταβερνάκια,
που πέθανε φτωχός μα τόσο πλούσιος, το Μάρκο όπως τον αντιλαμβανόμαστε
εμείς, οι όχι και τόσο "άγιοι", εμείς οι κολασμένοι. Ο Μάρκος πάντα
θα υπάρχει, γιατί μας έχει μπολιάσει βαθιά και εμείς του χρωστάμε να τον
κρατούμε πάντα εν ζωή μέσα από την τέχνη μας, τουλάχιστο. Όσοι νιώθουμε
ότι του χρωστάμε δηλαδή.
Μουσικός πειραματισμός μεταξύ ηλεκτρονικού και αναλογικού. Το έφτιαξα και το ηχογράφησα μόνος μου στο σπίτι, με ηλεκτρική κιθάρα, παλιά παιδικά πλήκτρα, μικρόφωνο, κάρτα ήχου και έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Το βίντεο αυτό είναι από μια σειρά που παρουσιάζεται στο Leipzig News, η οποία αργότερα θα δημοσιοποιηθεί και σε μορφή ντοκιμαντέρ.
Μου ζήτησαν να παίξω ένα ελληνικό κομμάτι και διάλεξα τη Μισιρλού για την ιστορία του και επειδή μου αρέσει επίσης πολύ.
Βέβαια έκανα ένα λάθος, που τοποθέτησα το Ρουμπάνη στο 50' (κανονικά είναι 40), αλλά συγχωρέστε με, γιατί ήταν πολύ πρωί και τα πράγματα κάπως στενά χρονικά.
Ο πρώτος ρόκερ που γνώρισε η πόλη Το χει το όνομα, μου είπες, τελικά Μα δεν σε άκουσα, υπάρχουν πάντα λόγοι
Δεύτερος Παύλος και να φύγει έτσι δα Δεν είναι αλήθεια τόσο διαφορετικά Ειν η ζωή, η κοινωνία που πληγώνει Άλλους με σύριγγα κι άλλους με μαχαιριά
Ρ Δεν ήταν τύχη κι ούτε ήτανε γραμμένο Ραμμένο ήταν κι είναι ενορχηστρωμένο Όσοι αισθάνονται να σπάνε στους καιρούς Και να χτυπιούνται από ρουφιάνους στρατηγούς
Δύο ανθρώποι τόσο διαφορετικοί Μα τόσο ίδιοι στης ουσίας το πηγάδι Ξέχωροι θάνατοι και ξέχωρη ζωή Κι ο ίδιος πόνος πάντοτε θα τους ενώνει
Ένα γιατί που στάζει δάκρυα και αίμα Ένα σεκλέτι που δεν έχει τελειωμό Να μην αντέχεις τη σαπίλα και το ψέμα Να μη γουστάρεις δήθεν και συμβιβασμό Να μη γουστάρεις άλλο εξεφτελισμό
Στίχοι - μουσική - εκτέλεση: Δρ Βλαδίμηρος Απλά ηχογραφημένο στο σπίτι, με ένα μικρόφωνο και μια ακουστική κιθάρα.
Το τραγούδι αυτό το έγραψα με αφορμή το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, που έλαβε χώρα στη Βραζιλία, ξεσπιτώνοντας μερικές χιλιάδες φτωχών και κακοποιώντας τον κόσμο που αντιτάχθηκε σε αυτό:
Στίχοι:
Στη Βραζιλία χτυπούσανε τον κόσμο το φτωχό
Αδειάζαν τις φαβέλες με τη βία
