Ένα χρόνο μετά το θάνατο του πατέρα μου και τον τραγικό χωρισμό μου, ξεκίνησα να γράφω κομμάτια, πολλά από αυτά τα εξέδωσα αργότερα στο φασιστογιουτιούμπ (έτσι κατάντησε δυστυχώς, η νέα ΕΜΙ τείνει να γίνει).
Δεν ήταν δυνατόν να πιάσω κιθάρα τον πρώτο χρόνο, για ευνόητους λόγους...
Εδώ λοιπόν θα παραθέσω αυτά τα τελευταία κομμάτια στην ντέμο έκδοσή τους ξεκινώντας από το:
Και ακολουθώντας με τα υπόλοιπα. Επίσης μπορείτε να βρείτε συνδέσμους για δωρεάν κατέβασμα κάτω από κάθε κομμάτι στο γιουτιούμπ.
Καλή σας ακρόαση, ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη και τα καλύτερα έπονται!
Ένα παλιό κομμάτι που έγραψα το 1992 σε ηλικία 18 χρονών, όταν ήδη από τότε είχα μια όχι και τόσο θετική αντίληψη για τον κόσμο, την ανθρωπότητα. Ένιωθα ότι υπερτερεί στην κοινωνία άδικο, ο φθόνος και άλλα άσχημα και αναρωτιόμουν γιατί να είμαι υποχρεωμένος να συμμετέχω σε αυτό το χάλι.
Είχε πέσει τότε στα χέρια μου ένα τετρακάναλο για ηχογράφηση, με κασέτα και πειραματιζόμουν ως άσχετος για να μάθω να ηχογραφώ ιδέες μόνος μου στο σπίτι.
Ήταν τα τρία πρώτα χρόνια που έπαιζα κιθάρα, αυτοδίδακτος, αφού στη μουσική είχα σπουδάσει πιάνο και θεωρία της μουσικής. Πήγαινα τότε λοιπόν σε φίλους που ήταν κιθαρίστες πιο προχωρημένοι και μου έδειχναν και φυσικά στον δεύτερο πατέρα μου, το Θεολόγο το Στρατηγό που του χρωστάω πολλά όσον αφορά τη ροκ μουσική. Άκουγα για παράδειγμα ένα δίσκο Pink Floyd και προσπαθούσα να παίξω ένα θέμα και όταν δεν καταλάβαινα πως παίζεται, πήγαινα και ρώταγα τους άλλους που ήξεραν καλύτερα. Επίσης με βοήθησαν πολύ τότε στη μάθηση στα πρώτα μου βήματα στην κιθάρα, ο Τόλης Μπακόπουλος και ο Βασίλης ο Πιερρακέας.
Που είχαμε μείνει λοιπόν;
Ά... στην κασέτα!
Η κασέτα αυτή λοιπόν ήταν πολύ "χύμα" και περιείχε ιδέες από τραγούδια, όχι τελειοποιημένες.
Ξαφνικά μια μέρα, πριν από ένα χρόνο, που έκανα τη βόλτα μου στο ίντερνετ και συγκεκριμένα στο youtube, έπεσα πάνω στα τραγούδια μου και έπαθα πλάκα!
Είχε πέσει η κασέτα στα χέρια κάποιου, ο οποίος φυσικά δεν ήξερε ότι παίζει σε τετρακάναλο κασετόφωνο και όχι σε απλό δικάναλο. Ποια είναι η διαφορά: Το τετρακάναλο χωρίζει την κασέτα σε τέσσερα κανάλια και άμα την βάλεις να παίξει σε ένα κανονικό κασετόφωνο, διαβάζει μόνο τα δύο οπότε μπορείς να ακούσεις μόνο τα μισά όργανα.
Αυτός λοιπόν που είχε την κασέτα, την αντέγραψε μισή και την έδωσε σε άλλους. Το αποτέλεσμα της κασέτας δε, ήταν πολύ πρωτόγονο, γεμάτο λάθη και σουρεαλισμούς, βασικά κάτι σαν εφηβικό παιχνίδι. Αν αυτό συνέβαινε σε άλλον μουσικό, πιστεύω ότι θα ήθελε να κρυφτεί στα έγκατα τις γης.
Το γεγονός αυτό όμως είχε και τα θετικά του:
Με πήγε 22 χρόνια πίσω, εκεί που πολλά πράγματα είχαν παραμείνει θολά στη μνήμη μου και μια μεγάλη έκπληξη με περίμενε. Εκτός του ότι θυμήθηκα τραγούδια μου που τα είχα ξεχάσει, επίσης συνειδητοποίησα ότι δεν έχει αλλάξει και πολύ ο τρόπος σκέψης μου και το πως αισθάνομαι γενικότερα, το πως βλέπω τα πράγματα.
Πριν από μερικές μέρες λοιπόν, βρήκα ξανά έναν φίλο στα κοινωνικά δίκτυα, τον Αντρέα το Πρόβατο που είχαμε χαθεί μερικά χρόνια και που κάναμε πολύ παρέα τότε και παίζαμε και πανκ μουσική και μου είπε για την κασέτα και την θυμήθηκα ξανά και επίσης μου είπε ότι κάποιοι την έχουν βάλει σε ένα μπλογκ για δωρεάν κατέβασμα.
Έτσι λοιπόν την κατέβασα αποφάσισα να σουλουπώσω και να ηχογραφήσω ξανά κάποια από τα κομμάτια που μου αρέσουν πολύ και ένα από αυτά είναι το "εχθές ήταν σκόνη".
Φορτωμένος νοσταλγία και διάφορα άλλα συναισθήματα που με φέρνουν πίσω στην πατρίδα μου, την μοναδική μου πατρίδα, τα παιδικά μου όνειρα.
Η φωτογραφίες που επέλεξα για το βίντεο είναι του Josef Koudelka:
Θέλω να νιώσω την κάθε ελπίδα που χάθηκε Τις προσδοκίες του χθες για ένα μέλλον χλωμό περιμένω Τα κάστρα βουλιάξαν στο βούρκο της απελπισίας Στο στόμα η πίκρα, στο βλέμμα σκοτάδι, δεν ξέρω
Που πήγαν, πως φύγαν αυτές οι φωνές που μου λέγαν Για κήπους, ποτάμια, ελεύθερη φύση κι αγάπη Που είναι οι ψυχές που τραγουδούσαν μεσ' το μυαλό μου Κι εγώ να πιστεύω πως γύρο μου, όλα είν εντάξει
Εχθές ήταν σκόνη, απόψε ο αέρας την πήρε μακρυά Φοβάμαι το σήμερα, ουρλιάζω για τ αύριο, κανείς πουθενά Υγρό το μυαλό μου, στεγνή η φωνή μου, ίσως σβήσει η φωτιά Και άμα φωνάξω κανείς δεν θ ακούσει, ίσως πιο δυνατά
Μες το μυαλό μου σκόρπιες, σκέψεις χαμένες Και προσπαθώ να ορίσω, σημάδια εικόνες που φεύγουν Σταγόνες βροχής κυλάν αργά μες το κορμί μου Με πνίγει ο καπνός απ τα λόγια των άλλων που ξέρουν.....
Δεν ξέρω τι θέλω, σε ποιον θεό να πιστέψω Το μόνο που ξέρω είναι ότι θέλω να πετάξω μακρυά Τα φτερά μου δεμένα με χοντρές και βαριές αλυσίδες Τη δύναμη ψάχνω μα τώρα ίσως να ν αργά
Μοιραία η έλξη μας στέλνει πίσω ξανά Οι ιδέες χαθήκαν, τα είδωλα είναι νεκρά Τα μάτια μας κλείνουν, όλα είναι σκοτεινά Η σκέψη ησυχάζει, η ανάσα ηχεί πιο σιγά
Εχθές ήταν σκόνη, απόψε ο αέρας την πήρε μακρυά Φοβάμαι το σήμερα, ουρλιάζω για τ αύριο, κανείς πουθενά Υγρό το μυαλό μου, στεγνή η φωνή μου, ίσως σβήσει η φωτιά Και άμα φωνάξω κανείς δεν θ ακούσει, ίσως πιο δυνατά Πιο δυνατά
Αν θέλετε επισκεφθείτε την σελίδα μου στο φατσοβιβλίο: ΕΔΩ Δωρεάν κατέβασμα - Free download: ΕΔΩ
Και φτάσαμε λοιπόν στην ευχάριστη θέση, να ανακοινώσουμε την επιστροφή στο στίβο, ύστερα από τη μικρή διακοπή ολίγων μηνών, για τεχνικούς λόγους και ανθρώπινου δυναμικού ελλείψεις.
Με το φίλο Γιώργο στο μπάσο, την αγαπημένη συμμετοχή της Dary από τις "Miss Mudlin" στην κλασσική κιθάρα και λίγο αλλαγμένοι, με μερικά μπλιμπλίκια και ένα πλήκτρο παλιό, θα παρουσιάσουμε τα καινούρια μας κομμάτια, παλαιότερα από το πρότζεκτ "Romeo was a Jerk" και διασκευές από τους αγαπημένους μας καλλιτέχνες, στους δρόμους της Dark Rock, της Alternative, της Post Punk και φυσικά της αγαπημένης μας Blues μουσικής.
Ακούστε επίσης το νέο μας κομμάτι, για το καινούριο μας μουσικό πρότζεκτ, "Second Youth":
Ένα ακόμα κομμάτι και κλείνει ο κύκλος για το Μάρκο.
Η πρώτη εκτέλεση είναι ηλεκτρική, το μπάσο το παίζει ο Γιώργος. Η δεύτερη είναι ακουστική και προσπαθήσαμε να την ηχογραφήσουμε ζωντανά στο δωμάτιο. Την ρυθμική κιθάρα παίζει η Όλγα.
Είναι για το Μάρκο, τον Μάρκο ως ιδέα και όχι ως πρόσωπο. Το Μάρκο που δημιούργησε τόσα πολλά αλλά στο τέλος πέθανε πάμπτωχος μουσικός του δρόμου. Το Μάρκο τον ασυμβίβαστο, τον Μάρκο τον αλάνι.
Second Youth είναι το νέο πειραματικό μας πρότζεκτ, το οποίο βασικά απέχει από είδη. Είμαστε εγώ, ο Γιώργος και η Όλγα, μέχρι στιγμής. Είναι σαν να ψάχνουμε τη μουσική μας ταυτότητα, είναι μία διαδρομή. Έχουμε ένα κοινό πρόβλημα ως μουσικοί, δε μπορούμε να παίξουμε ένα συγκεκριμένο είδος.
Θα μου πεις "και που είναι το πρόβλημα";
Το πρόβλημα είναι κυρίως οικονομικό, γιατί το ευρύ κοινό αρέσκεται σε είδη. "Τι θα πάμε να ακούσουμε σήμερα";
Ομάδες, κατηγορίες και τα λοιπά...
Πάντα είχα πρόβλημα με αυτά.
Παίζουμε απλά μουσική λοιπόν.
Ένα τραγούδι που έγραψα το 2007 "τα πλοία" και ένα ποίημα που το έγραψα χθες την "απάθεια", τα παντρεύω σε ένα κομμάτι.
Ηχογραφημένο στο σπίτι, σήμερα 23 Δεκεμβρίου 2014.
Τη μουσική, τους στίχους, το ποίημα, την εκτέλεση και την ηχογράφηση τα έκανα μόνος μου.
(παρακάτω παραθέτω λινκ για δωρεάν κατέβασμα)
Στίχοι:
Κοιτάζω τα πλοία που σκούριασαν μεσ το λιμάνι
Σαν πολιτεία γκρίζα που βουλιάζει
Τα πρόσωπα που κατοικήσανε μεσ την καρδιά μου
Και κλέψανε κάτι λίγο απ τα όνειρά μου
Θυμάμαι κι ονειρεύομαι τις νύχτες που δεν κοιμάμαι
Εικόνες και ξοδεύομαι στις ώρες που δεν περνάνε
Περνάνε τα χρόνια στις πλάτες μας σαν τα τρένα
Και μεις υποκρινόμαστε τα φρένα
Στιγμές της αγάπης και ανάμνησες του πόνου
Σωριάζονται στην άσφαλτο του χρόνου
Ταξίδια που δε γνώρισα να μην ξεκινήσω φοβάμαι
Ζωή μου πόσο σ αγάπησα, δεν ξέρω και μη με ρωτάτε
Στους δρόμους οι μέρες κι οι νύχτες μας κρυψώνες
Γίναν οι σκέψεις μπόρες και κυκλώνες
Γκρεμίζουν το χθες και χτίζουνε λίγο πιο πέρα
Και ξανακάνουνε τη νύχτα μέρα
Θυμάμαι κι ονειρεύομαι τις νύχτες που δεν κοιμάμαι
εικόνες και ξοδεύομαι στις ώρες που δεν περνάνε
Ταξίδια που δε γνώρισα να μην ξεκινήσω φοβάμαι
Ζωή μου πόσο σ αγάπησα δεν ξέρω και μη με ρωτάτε
............................
Απάθεια
Οι καμπάνες χτύπησαν τρεις
Τα πάντα γύρο σκοτάδι και υγρασία
Παγωνιά
Κι όμως νιώθω ένα ζεστό συναίσθημα, σαν αεράκι στοργής να τρυπώνει στην άθλια κάμαρά μου
Ίσως να είναι η φαντασία μου σκέφτηκα
Να την οδηγεί αυτή η λαχτάρα που έχω μέσα μου
Η λαχτάρα για ζωή
Ναι!
Να ζήσω κι εγώ
Να ζήσουμε κι εμείς
Μα δεν κρατάει πολύ
Γρήγορα έρχεται το πρωί
Και είμαι αναγκασμένος
Να αντικρίζω πρόσωπα
Τα πρόσωπα των γύρων μου
Τα γνωστά και τα άγνωστα
Τους περισσότερους κατσούφηδες και σκεπτικούς
Και κάποιους να χαίρονται
Μα όχι αληθινά
Κλείνοντας τα μάτια τους
Κάπως σαδιστικά
Σ αυτό που γύρο τους συμβαίνει
Απάθεια...
Κι αυτό το πράγμα με τσακίζει
Και πρέπει κάθε μέρα να αντισταθώ
Και να σηκώνομαι ξανά
Να βρίσκω τους ανθρώπους μου
Όσους απέμειναν
Και να φτιάχνουμε μαζί
Και άλλους καθώς να βρίσκουμε
Άσπρους
Κόκκινους
Μαύρους
Μπλε
Και συχνά να πέφτουμε σε τοίχους
Και να γινόμαστε κομμάτια
Θρύψαλα
Και να πρέπει να τα μαζέψουμε
Να τα συνθέσουμε ξανά
Και ξανά μανά απ την αρχή
Κι αυτό ποτέ να μην τελειώνει
Γιατί αλλιώς
Είμαστε νεκροί
Και είναι πιο πολλά τα "και"
Και ακόμα περισσότερα...
Demo ηχογράφηση στο σπίτι. Παίζω τις κιθάρες, το μπάσο είναι κιθάρα με octaver, τα τύμπανα τα έχω προγραμματίσει στο hydrogen και την ηχογράφηση την έχω κάνει με Ardour, όλα τα προγράμματα από linux ubuntu studio.
Μουσική και στίχοι: Δρ Βλαδίμηρος
Το ανεβάζω σε πρώτη demo εκτέλεση, πρόχειρη και αφού το δουλέψω τελειωτικά θα συμπεριληφθεί στο πρώτο επίσημο προσωπικό άλμπουμ μου, με τον τίτλο "σκουριά".
Στίχοι:
Τον αμφιβόλου ποιότητας χρόνο μου ξοδεύω μαζί σου
Και όταν χαίρεσαι λυπάμαι πολύ, που δε μπορώ να το ζήσω
Καταραμένος για πάντα χλωμός, να μη μπορώ πια να νιώσω
Στου παραλόγου τον κήπο γυμνός και ποιο θεριό να σκοτώσω
Εσύ παιδί της χαράς κι έτσι σε θέλω για πάντα να μείνεις
Πάντα να χαμογελάς και στους ανθρώπους κουράγιο να δίνεις
Για μένα είναι αργά κι αυτό το κρύο μου χει κόψει τα πόδια
Σακατεμένος, τρελός, να πέφτω πάνω στης ζωής τα εμπόδια
Πέτα, ψυχή μου πέτα
Πέτα και βάλε μας φωτιά
Δώσε, ψυχή μου δώσε
Και είν ο κόσμος μια σταλιά
Μ αρέσει να σε κοιτώ καθώς η λάμψη σου φωτίζει τη νύχτα
Αυτή που χρόνια κρατεί, ψυχή και νου φερμαρισμένα στα δίχτυα
Και κάθε λάμψη μικρή να προκαλεί δειλά το χαμόγελό μου
Καθώς ξεχνώ μια στιγμή της φυλακής το σκοτεινό θάνατό μου
Πέτα, ψυχή μου πέτα
Πέτα και βάλε μας φωτιά
Δώσε, ψυχή μου δώσε
Και είν ο κόσμος μια σταλιά
Αυτή είναι η δεύτερη έκδοση demo του κομματιού και ο Θοδωρής Γκότσης παίζει το βιολί. Εγώ έχω γράψει τη μουσική, τους στίχους, έχω κάνει την παραγωγή και παίζω όλα τα υπόλοιπα.
SmallRoomWorx Leipzig 2014
Στο
βίντεο κάποιες φωτογραφίες είναι του Lucas Zimmermann και κάποιες άλλες
τις ψάρεψα στο διαδίκτυο. Αν κάποιος δεν επιθυμεί να παρουσιάζονται
εδώ, ας επικοινωνήσει μαζί μου και θα τις αφαιρέσω.
Θυμάμαι πάντα ήθελα ν αλλάξω τον κόσμο
Ή να φύγω μακριά μέσα από ένα τόξο
Όλα γύρο θαμπά η εξουσία και το ψέμα
Πόνος, βία, το καθήκον, νόμοι, τάξη, πλούτος κι αίμα
Κι όλα αυτά να χτυπούν το φτωχό το μυαλό μου
Να με φέρνουν πιο κοντά στον πρόωρο θάνατό μου
Να ξυπνάνε της οργής μου τη φωνή που με καλεί
Επιτάσσοντας τη μάχη ή την αυτοκαταστροφή
Τα πάντα θολά, όλα γύρο μου ψέμα
Αλλού με μούχλα το ψωμί κι αλλού να στάζει αίμα
Νεκρές πολιτείες, καλοθρεμμένοι σκλάβοι
Με τα φώτα της οθόνης για να δούνε στο σκοτάδι
Κλείσε το φως, το χέρι σου δώσ' μου
Καθώς θα κλέβουν τους φτωχούς ενός κατώτερου κόσμου
Γυμνασμένοι προστάτες, φύλακες της εξουσίας
Για να χτίσουνε τα κάστρα της υψίστης ασφαλείας
Πάμε!
Τα λόγια περιττά όταν παίζει η κιθάρα
Με θυμό δυναμικό να ξυπνά κάθε νεκρό
Κι άμα θες να κοιμηθείς το μπελά σου θα βρεις
Κι αν γουστάρεις ηρεμία, ησυχία κι αφασία
Πιο φτηνά θα πουληθείς ή να πας να γαμηθείς
Έχει σκλάβους πολλούς, δε μπορείς να φανταστείς
Δεν σε έχουνε ανάγκη, σαν εσένανε μυριάδες
Να σου σκάβουνε το λάκκο, μήπως γκρεμοτσακιστείς
Να σου φάνε τη σειρά οι ρουφιάνοι, κερατά
Να σου κλείσουνε το σπίτι, να σου πάρουν τη δουλειά
Γιαυτό σήκω από τη θέση σου και κούνησε τη μέση σου
Ύψωσε γροθιά και ξήλωσε την τσέπη σου
Δεν έχεις άλλο περιθώριο κι άλλη επιλογή
Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα, δύο χιλιάδες δέκα
Τέσσερα, το ζήσαμε, το ζούμε, σήκω, τρέχα, πάμε
Χάσαμε το μπούσουλα, δεν ξέρω πια που πάμε - πάμε
Ένα σχεδόν αιρετικό κομμάτι για τον αγαπημένο Μάρκο, το Μάρκο της
καρδιάς μας, αυτόν που έπαιζε τα μπλουζ στους δρόμους και τα ταβερνάκια,
που πέθανε φτωχός μα τόσο πλούσιος, το Μάρκο όπως τον αντιλαμβανόμαστε
εμείς, οι όχι και τόσο "άγιοι", εμείς οι κολασμένοι. Ο Μάρκος πάντα
θα υπάρχει, γιατί μας έχει μπολιάσει βαθιά και εμείς του χρωστάμε να τον
κρατούμε πάντα εν ζωή μέσα από την τέχνη μας, τουλάχιστο. Όσοι νιώθουμε
ότι του χρωστάμε δηλαδή.
Μουσικός πειραματισμός μεταξύ ηλεκτρονικού και αναλογικού. Το έφτιαξα και το ηχογράφησα μόνος μου στο σπίτι, με ηλεκτρική κιθάρα, παλιά παιδικά πλήκτρα, μικρόφωνο, κάρτα ήχου και έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή.
Το βίντεο αυτό είναι από μια σειρά που παρουσιάζεται στο Leipzig News, η οποία αργότερα θα δημοσιοποιηθεί και σε μορφή ντοκιμαντέρ.
Μου ζήτησαν να παίξω ένα ελληνικό κομμάτι και διάλεξα τη Μισιρλού για την ιστορία του και επειδή μου αρέσει επίσης πολύ.
Βέβαια έκανα ένα λάθος, που τοποθέτησα το Ρουμπάνη στο 50' (κανονικά είναι 40), αλλά συγχωρέστε με, γιατί ήταν πολύ πρωί και τα πράγματα κάπως στενά χρονικά.
Το τραγούδι αυτό το έγραψα με αφορμή το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, που έλαβε χώρα στη Βραζιλία, ξεσπιτώνοντας μερικές χιλιάδες φτωχών και κακοποιώντας τον κόσμο που αντιτάχθηκε σε αυτό:
Στίχοι:
Στη Βραζιλία χτυπούσανε τον κόσμο το φτωχό
Αδειάζαν τις φαβέλες με τη βία
Οι "Romeo was a Jerk" είναι η μπάντα που έχω φτιάξει στη Λειψία της ανατολικής Γερμανίας.
Οι στίχοι είναι δικοί μου και οι συνθέσεις επίσης με τη βοήθεια της υπόλοιπης μπάντας που είναι ο Kevin Panitz στο μπάσο και ο Koma Kschentz στα τύμπανα.
Κάποιες από τις συνθέσεις τις είχα κάνει παλαιότερα και τώρα απλά τις επανασυνθέσαμε για τον πρώτο μας δίσκο ο οποίος είναι στα σκαριά.
Εναλλακτικό Ροκ, με βαρύ ήχο και επιρροές από garage punk rock και
Εδώ μπορείτε να δείτε συγκεντρωμένα βιντεάκια από παλαιότερα κομμάτια μου, τα οποία έχω φτιάξει και έχω ανεβάσει στο διαδίκτυο.
Τις συνθέσεις τις έχω φτιάξει και ηχογραφήσει μόνος μου, κανάλι - κανάλι στον υπολογιστή. Η ποιότητα είναι demo, καθώς ευελπιστώ να τα συγκεντρώσω μαζί με άλλα και να τα ηχογραφήσω από την αρχή, με την πρώτη ευκαιρία που είναι βασικά οικονομική.
Καλή σας ακρόαση!
Άσμα σατιρικό, απροσάρμοστο και πέρα για πέρα αληθινό. Το έγραψα χθες με αφορμή μία δημοσίευση. Έβαλα στο φατσοβιβλίο ένα ρεφρέν ξέμπαρκο και άρχισαν φίλες και φίλοι να σχολιάζουν και μέσα από αυτή τη διαδικασία μου ήρθε και η τελική έμπνευση.
Αφιερωμένο λοιπόν στον Connor, το Δημήτρη, το Νίκο, την Έλενα, τη Μαρία, την Εύα, τη Chrysi, τον άλλο το Νίκο τον Ζογκ, το Στέφανο, το Βασίλη, την Penny, τον Αλέξη, το Μίχα, το Διονύση, τον άλλο τον Κώστα με το μπουζούκι, το Γιώργο και τον Αστακό!
Τη μαύρη τύχη βλαστημήσαμε
Και μείναμε μόνοι και λίγοι
Τα τρύπια χέρια μας καλύψαμε
Με οργή και πόνο που θερίζει
Δρόμο διαβήκαμε αδιάβατο
Μα βγήκαμε στην άλλη όχθη
Με άδεια φύγαμε απ το θάνατο
Μ αυλάκια στο σώμα μα στη σκέψη κόψη (κόχη)
Στο μάτι τρέλα και τα δόντια σφιχτά
Να συγκρατούνε το μεγάλο πάθος
Χωρίς ελπίδες, σκοτωμένη χαρά
Δε μας χωρούσε πια ο (κανένας) τάφος
(ρεφρέν)
Καίνε κάστρα και βροντάνε
Οι νεκροί σαν προχωράνε
Σπάνε, κόβουν, βάζουν φωτιά
Και το θάνατο νικάνε
Τη μαύρη τύχη βλαστημήσαμε
Και μείναμε μόνοι και λίγοι
Τα τρύπια χέρια μας καλύψαμε
Με οργή και πόνο που θερίζει
Είδαμε έργα που παιχτήκαν ξανά και
Κανέναν να μη θέλει να τα σταματήσει
Τον κόσμο όλο να τον κάνουν μια χαψιά
Μες τον τρόμο καινό, να μη γουστάρει να ζήσει
(ρεφρέν)
Κι έτσι ράγισαν οι τάφοι
Πριν την τελευταία πράξη
Και τα μαύρα τους φοράνε
Να χαλάσουνε την τάξη
Καίνε κάστρα και βροντάνε
Οι νεκροί σαν προχωράνε
Σπάνε, κόβουν, βάζουν φωτιά
Και το θάνατο νικάνε
τελικά
